Neuspleisters verbeteren je sportprestaties niet

Neuspleisters verbeteren je sportprestaties niet

Delen:

Waar komt dit nieuws vandaan?

In Het Nieuwsblad van 25 juli lezen we hoe de neuspleister een comeback maakt in het wielerpeleton (1). Victor Campenaerts en Mattias Skjelmose zweren erbij. En ook Van Aert, Vingegaard, Evenepoel en Alaphilippe verschenen ermee aan de start. De hype is niet nieuw: in de jaren 90 waren onder meer Jan Ullrich en Rode Duivel Emile Mpenza fervente gebruikers.

Olivier Vanderveken en Simon Strobbe, twee neus-, keel- en oorartsen, vertellen in de krant dat een neuspleister bij sommige mensen met een smalle inwendige neusklep die zone een beetje kan open trekken. Daardoor kan ademen door de neus iets gemakkelijker aanvoelen. Maar beide artsen benadrukken dat het alleen het ademcomfort verhoogt en geen effect heeft op sportprestaties. Ook ploegartsen van de wielerploegen zelf zeggen dat er geen bewijs is dat neuspleisters echt helpen. Er is dus vooral een placebo-effect.

Hoe moet je dit nieuws interpreteren?

Studies tonen geen effect aan

Een grote overzichtsstudie onderzocht de effecten van neuspleisters (ook wel ‘externe neusdilatoren’ genoemd) tijdens inspanning bij gezonde mensen (2). In totaal werden 624 studies bekeken. Na een grondige selectie bleven er 19 betrouwbare studies over. Daarin werden onder meer deze zaken gemeten:

  • VO₂max: de maximale hoeveelheid zuurstof die je lichaam tijdens inspanning kan gebruiken, een maat voor je uithoudingsvermogen;

  • hartslag: het aantal hartslagen per minuut, dat stijgt bij lichamelijke inspanning;

  • RPE (Rate of Perceived Exertion): hoe zwaar een inspanning aanvoelt voor de sporter, meestal uitgedrukt op een schaal van 6 tot 20;

De conclusie was duidelijk: geen van deze parameters verbeterde bij het gebruik van neuspleisters.

Studie bij wielrenners

Één van de 19 studies focuste specifiek op wielrenners (3). Vijftien goedgetrainde sporters fietsten een tijdrit van 20 kilometer, afwisselend met een neuspleister, een inwendig hulpmiddel dat de neusvleugels openzette en zonder iets. Er werd geen enkel verschil gevonden in prestaties zoals tijd, gemiddeld vermogen, hartslag of hoe zwaar de inspanning aanvoelde.

De beloftes van een neuspleister

Een overzichtsstudie over populaire manieren om je ademhaling bij het sporten te verbeteren, beschrijft waarom het gebruik van een neuspleister logisch lijkt: ze openen de neusvleugels een beetje, wat tijdelijk voor iets meer luchtdoorstroming kan zorgen (4). Maar ook hier kwamen de onderzoekers tot het besluit dat neuspleisters geen effect hadden tijdens of na een inspanning. Ook andere zaken, zoals het melkzuurgehalte in het bloed (een maat voor spierverzuring) of hoe goed sporters herstelden na inspanning, werden nagekeken.

En hoe zit het dan buiten de sport? Voor snurken zijn neuspleisters evenmin een wondermiddel. Sommige mensen kunnen het gevoel hebben dat hun neus minder verstopt zit of dat ze beter hebben geslapen met een neuspleister. Maar tijdens onderzoek zijn geen meetbare verbeteringen vastgesteld, zoals minder ademstops tijdens de slaap (slaapapneu). Ook mensen met een scheef neustussenschot lijken soms even een betere neusademhaling te ervaren, maar ook dat is vooral een persoonlijk gevoel.

Conclusie

Hoewel neuspleisters je tijdelijk het gevoel kunnen geven makkelijker te ademen, helpen ze je niet om beter te sporten. Verschillende studies hebben aangetoond dat neuspleisters geen invloed hebben op parameters zoals zuurstofopname, hartslag of inspanningsgevoel. De populariteit van neuspleisters berust vooral op een placebo-effect en een modetrend onder wielrenners die zich er goed bij voelen.

Referenties

Delen:

Dit is een artikel van:

Gezondheid en Wetenschap

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven