Nieuwe route ontdekt naar zelfdoding van kankercellen

Nieuwe route ontdekt naar zelfdoding van kankercellen

Delen:

Als er schade is aan het DNA, zorgt het p53-eiwit voor het herstel ervan. En als de schade de spuigaten uitloopt, trekt p53 de stekker eruit en sterft de cel af. Zo voorkomt p53 dat cellen zich ongeremd gaan delen en kanker vormen. Heel wat kankerbehandelingen zijn op dit mechanisme gebaseerd. Maar het verklaart niet alles. Want in meer dan de helft van alle tumoren werkt p53 niet meer, maar gaan de kankercellen wel dood als hun DNA beschadigd wordt met chemotherapie of bestraling. Tot nu toe bleef het onduidelijk hoe dat in zijn werk ging.

Onderzoekers van het Nederlands Kanker Instituut onder leiding van Thijn Brummelkamp ontdekten samen met de onderzoeksgroep van collega Reuven Agami een tot dusver geheel onbekende manier waarop cellen na DNA-schade aan de noodrem trekken en doodgaan. In het lab gaven ze chemotherapie aan cellen waarvan ze genen gericht uitschakelden om een genetische verandering te vinden waardoor cellen chemotherapie kunnen overleven. Uit het onderzoek bleek dat bij DNA-schade het gen SLFN11 de ribosomen – de eiwitfabriekjes van de cellen – stillegt, wat voor zoveel stress in de cellen zorgt dat ze doodgaan, helemaal buiten p53 om.

Nieuwe vragen

SLFN11 is nochtans geen onbekende in het kankeronderzoek. Het staat vaak uit in tumoren van patiënten die niet op hun chemotherapie reageren. ‘Die link kunnen we nu met ons onderzoek verklaren’, vertelt Brummelkamp. ‘Zonder SLFN11 gaan cellen niet op deze manier dood na DNA-schade, leven ze verder en blijft de kanker bestaan.’

De ontdekking is een heel onverwachte vinding en wekt enorm veel nieuwe vragen op. ‘We hebben het mechanisme nu aangetoond in kankercellen die gekweekt zijn in het lab, maar we weten bijvoorbeeld nog niet waar en wanneer dit mechanisme haar werk doet in mensen met kanker, of het implicaties heeft voor de huidige behandelingen van patiënten en of het effect heeft op de bijwerkingen daarvan’, vertelt Brummelkamp. ‘Dat willen we nu verder uitzoeken.’

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven