Ogen verklappen hoe we beslissingen nemen

Ogen verklappen hoe we beslissingen nemen 

Delen:

Oogbewegingen zijn ongelooflijk interessant om te bestuderen. In tegenstelling tot je armen of benen is de snelheid van oogbewegingen bijna volledig onvrijwillig. Het is een veel directere meting van deze onbewuste processen die in je hersenen plaatsvinden. Kijken naar deze oogbewegingen biedt onderzoekers een zeldzame kans in de neurowetenschappen: de kans om direct de innerlijke werking van het brein van buitenaf te observeren.

Een team van onderzoekers van de Universiteit van Colorado laat zien hoe oogbewegingen waardevolle informatie kunnen onthullen over de beslissingen van mensen. In het onderzoek vroeg het team 22 menselijke proefpersonen om op een loopband te lopen en vervolgens te kiezen tussen twee opties op het computerscherm: een korte wandeling op een steile helling op of een langere wandeling op een vlakke ondergrond.

En wat bleek? De ogen van de proefpersonen verraadden hun keuzes: zelfs nog voordat ze de keuze daadwerkelijk maakten, hadden de gebruikers van de loopband de neiging om hun ogen sneller te bewegen wanneer ze keken naar de optie die ze uiteindelijk kozen. Hoe krachtiger hun ogen bewogen, hoe meer ze de voorkeur leken te geven aan die specifieke keuze. De meting laat dus niet alleen zien welke keuze je maakt, maar ook hoe graag je dat echt wil.

Niet-invasieve methode

Voor real-time uitlezingen van dit besluitvormingsproces zijn meestal invasieve elektroden nodig die in de hersenen worden geplaatst. Deze gemakkelijkere methode biedt daarom meer mogelijkheden. De onderzoekers hopen dat deze resultaten op een dag zelfs gebruikt kunnen worden om te screenen op ziektes zoals depressie en de ziekte van Parkinson, waarbij er sprake is van afwijkende oogbewegingen.

Expert op het gebied van oogbewegingen Jeroen Smeets (Vrjie Universiteit Amsterdam): ‘De auteurs laten zien dat de parameters van ons gedrag (in het bijzonder dat van onze ogen) een real-time blik geven op processen in ons brein. Het was al langer bekend dat de pupilgrootte een goede indicator hiervan was, maar dat de oogbewegingen het ook zijn is een interessante bevinding. Ik denk dat de klinische toepasbaarheid hiervan (nog) niet heel groot is, omdat de effecten heel subtiel zijn en een bepaling langdurig meten vereist.’

Expert in Experimentele Psychologie Christoph Strauch (Universiteit Utrecht): ‘De auteurs tonen aan dat er krachtigere oogbewegingen werden gemaakt in de richting van de optie die later werd gekozen. Met andere woorden: de kracht van de oogbewegingen verraadde de latere keuze. Dit sluit aan bij verwant onderzoek van de afgelopen jaren, waarbij er gekeken is naar pupilgrootte. Het lijkt daarom aannemelijk dat de neurale circuits die aan eenvoudige beslissingen en oogbewegingen ten grondslag liggen, overeenkomsten vertonen. Samen laat dit zien hoeveel we kunnen leren van het bestuderen van de ogen om de geest te begrijpen en hoe we ons als gevolg daarvan gedragen.’

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven