Pijn bij kinderen blijft onderbehandeld

Pijn bij kinderen blijft onderbehandeld

Delen:

Bij (jonge) kinderen wordt pijn vaak niet herkend, te weinig gecontroleerd en onderbehandeld. Het leidt niet zelden tot chronische pijn, invaliditeit en onnodig leed. Dat stelt een commissie van wetenschappers, artsen, psychologen, ouders en patiënten in het toonaangevende blad The Lancet.

De oplossing ligt volgens hoofdauteur Christopher Eccleston (University of Bath) in vier doelstellingen. We moeten meer belang hechten aan pijn en er meer kennis over vergaren, de methodes om het te meten moeten we optimaliseren en vaker aanwenden, en we moeten de pijn verzachten – met psychologische, farmaceutische en fysieke interventies. De invulling van die laatste doelstelling verschilt van patiënt tot patiënt.

Vandaag zijn er te veel kinderen en jongeren met acute of aanhoudende pijn die slecht wordt opgevolgd. Die pijn kan veel invloeden hebben: biologische, psychologische en sociale factoren kunnen meespelen. Die complexiteit bemoeilijkt een behandeling.

Afleiding

Eenvoudige en betrouwbare strategieën om pijn te verzachten worden volgens Eccleston dikwijls over het hoofd gezien. Hij verwijst onder andere naar aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie uit 2015, die stellen dat zuigelingen minder pijn ervaren bij bepaalde behandelingen als je ze vasthoudt of borstvoeding geeft. Bij adolescenten zouden afleidingstechnieken hetzelfde effect hebben.

Over pijn blijven bovendien enkele misvattingen de ronde doen. Het is bijvoorbeeld aangetoond dat kinderen geruststellen voor een ingreep hen eigenlijk banger maakt, omdat ze dan denken dat hun ouders zich zorgen maken.

Tot slot benadrukken de commissieleden de dringende behoefte aan nieuwe geneesmiddelen voor kinderen. De medicijnen moeten de pijn verlichten zonder dat ze het beloningssysteem stimuleren – iets wat onder meer opioïden wel doen.

Bron: University of Bath, Verenigd Koninkrijk

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven