Snoozers zijn dan toch geen losers

Snoozers zijn dan toch geen losers

Delen:

Snoozen kan heerlijk zijn, maar het zadelt je vaak ook op met een schuldgevoel, slaperigheid voor de rest van de dag of stress omdat je de ochtendroutine in een hogere versnelling moet doorspartelen. Lifestylejournalisten gooien daarom graag de meest masochistische tips om minder te snoozen naar je hoofd, zoals het buiten handbereik plaatsen van je wekker, waardoor je uit bed moet komen om hem uit te zetten. Gruwelijk.

Zweedse wetenschappers komen nu met goed nieuws voor hardnekkige snoozers: snoozen is helemaal niet zo slecht als we denken, het heeft zelfs voordelen voor sommige mensen. In een eerste studie werden bijna tweeduizend volwassenen bevraagd over hun slaapgewoonten. Zeventig procent bekende af en toe te snoozen. De gemiddelde snoozetijd was ongeveer 22 minuten, maar sommige verwoede kussenknuffelaars gingen er tot wel drie uur mee door – je begint je af te vragen waarom die mensen niet gewoon blijven liggen tot het weer bedtijd is. Snoozers zijn, weinig verrassend, doorgaans jonger en avondmensen. Ze klagen ook vaker over ochtendmoeheid en slapen over het algemeen minder uren.

In een tweede onderzoek lieten de Zweedse wetenschappers 31 hardnekkige snoozers meteen na het opstaan een denktaak uitvoeren. De deelnemers leverden over het algemeen betere prestaties wanneer ze konden snoozen dan wanneer ze abrupt uit hun bed werden gehaald. Bovendien bleek snoozen geen merkbare invloed te hebben op stresshormonen, ochtendlijke slaperigheid, humeur of het nachtelijke slaappatroon. Kortom, dat schuldgevoel over snoozen mag overboord, vooral als je het beperkt tot maximaal dertig minuten.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven