Urinetest spoort uitzaaiingen op

Urinetest spoort uitzaaiingen op

Delen:

Na de operatieve verwijdering van een tumor in de darmen loopt een patiënt 30 tot 40 procent risico om uitzaaiingen te ontwikkelen in de lever. Om vast te stellen of er uitzaaiingen zijn,  moet een patiënt regelmatig op nacontrole naar het ziekenhuis. Hij krijgt er een CT-scan, een echografisch onderzoek en een bloedprik.

Dr. Nick van Huizen van het Erasmus MC in Rotterdam ontdekte dat het ook anders kan. Hij vergeleek de urine van gezonde mensen met die van darmkankerpatiënten met uitzaaiingen in de lever. Hij stelde vast dat deze laatste een verhoogde hoeveelheid peptiden in hun urine hebben. Die peptiden zijn stukjes collageen-eiwitten die zich tussen de cellen bevinden en structuur geven aan onze botten en huid.

Collageeneiwitten geven ook structuur aan tumoren. Maar omdat de groeiende tumor de productie en afbraak van de collageen-eiwitten verstoort, worden meer collageen-peptiden via het bloed naar de nieren afgevoerd en in de urine uitgescheiden. Die kunnen met een eenvoudige urinetest worden opgespoord.

Worden Van Huizens bevindingen bevestigd door vervolgonderzoek, dan kan een patiënt voor de nacontroles in de nabije toekomst ook gewoon naar de huisarts. Die verzamelt dan wat bloed en urine en stuurt die naar het Erasmus MC waar laboranten de monsters onderzoeken en bepalen of er afwijkingen zijn die wijzen op uitzaaiingen in de lever.

Is alles oké, dan hoeft de patiënt niet naar het ziekenhuis te komen. Dat moet pas als uit de urinetest blijkt dat er sprake is van een verhoging van de collageen-peptiden. Dan wordt alsnog een ct-scan gemaakt om de plaats van de uitzaaiing te bepalen.

Volgens Van Huizen biedt de urinetest ongeveer 90 procent zekerheid, dat is hetzelfde als een ct-scan. Hij hoopt dat de urinetest binnen vijf jaar bij de huisarts ligt. In de tussentijd moet de test nog worden gevalideerd bij een grotere groep patiënten met uitzaaiingen van verschillende afmetingen in de lever.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven