Vooruitblik 2025 - En waar zit welke cel?

Vooruitblik 2025 - En waar zit welke cel?

Delen:

Om de werking van de organen in ons lichaam goed te verstaan, proberen we om grote complexe puzzels te lezen en te begrijpen. Elk orgaan is zo’n drie-dimensionale puzzel en de puzzelstukjes zijn de cellen.  Maar daarvoor heb je wel alle puzzelstukjes nodig en moet je weten welke naast elkaar liggen en passen. Het lijkt misschien wat raar, maar tot voor kort wisten we nog amper hoeveel soorten cellen er in elk orgaan aanwezig zijn, laat staan hoe die exact gepositioneerd zijn.

Zelf ben ik gefascineerd door de werking van de spieren. Maar zolang ik niet weet welke cellen er in een spier zitten en welke waar zitten, dan kan ik ook niet helemaal begrijpen hoe een spier zich aanpast aan inspanning. En kan ik dus ook niet weten hoe ik mijn spieren het beste train, of welke soorten lichaamsbeweging goed zijn voor mijn gezondheid.

Recent zijn verschillende technieken ontwikkeld om -eindelijk- in groot detail te beschrijven hoeveel soorten cellen er juist in elk orgaan zitten. Met de single-cell transcriptoom en proteoom technieken kan je in elke individuele cel afzonderlijk alle stukjes RNA (transcriptoom) of eiwitten (proteoom) uitlezen, en dus waanzinnig accuraat bepalen welke identiteit die cel heeft. Met deze technieken zijn de voorbije 5 jaar een overvloed aan nieuwe celtypes ontdekt. In mijn geliefde spier vonden we opeens mestcellen terug (wat doen die daar nu?) en een bepaald subtype van endotheelcellen dat verantwoordelijk is voor het aanmaken van extra bloedvaten in je spier, een typisch resultaat van uithoudingstraining, en een noodzakelijke aanpassing om je klaar te maken voor je volgende marathon (of iets korter).

Maar wat er in het komende jaar (hopelijk) zit aan te komen, gaat nog een heuse stap verder. De nieuwste technieken kunnen niet enkel de identiteit van elke cel nauwkeurig bepalen, maar die ook nog eens exact lokaliseren op een microscoopglaasje. De spatial transcriptoom methode was in 2020 verkozen tot Nature Method of the Year, maar had nog kinderziektes, en komt nu stilaan op kruissnelheid. Eerder deze maand verkoos Nature Methods voor 2025 de spatial proteoom techniek tot Method of the Year. Dus nu hebben we twee baanbrekende tools om de puzzel finaal te leggen, zonder ontbrekende stukjes en met elk stukje op de juiste plaats.

En dan? Dan kunnen we eindelijk beginnen begrijpen hoe een spier werkt. We houden jullie op de hoogte. Blijf ondertussen nog even trainen zoals je bezig was.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven