Waarom lijkt een hartje niet op een hart?

Waarom lijkt een hartje niet op een hart?

Delen:

Historicus Karl Catteeuw geeft antwoord op www.ikhebeenvraag.be

Tot de 15de eeuw was het symbool voor een hart (en voor met het hart geassocieerde begrippen als 'trouw', liefde', 'verlangen') een soort dennenappel of dikke peer, wat dichter bij een anatomisch hart aanleunt. Rond 1400 kwamen er verschillende iconografische veranderingen, vooral in Noord-Italië en in de Lage Landen:

  • Het hart werd omgedraaid, in plaats van met een punt naar boven, plots met de punt naar beneden. Een mogelijke verklaring is dat men loskwam van de peer- of dennenappelassociatie (die je met de punt naar boven zou tekenen) en iets meer bij een anatomisch hart wilde aansluiten. Of dat men ook loskwam van een voorstelling waarbij Caritas (de vrouwelijke voorstelling van de Liefde) haar hart met een omhoog gestrekte arm aan Christus in de hemel aanbiedt, en eerder haar hart aan de toeschouwer toont met een arm omlaag: het hart ligt opnieuw in de juiste richting, maar deze keer niet voor een toeschouwer die van bovenaf op het hart neerkijkt maar voor een die op gelijke hoogte staat.

  • In de 15de eeuw werd het 'deukje' van de dennenappel- of peervorm tegenover de punt omgevormd tot een scherpere inkeping. Helemaal duidelijk waarom is dat niet, maar de derde evolutie kan een verklaring zijn.

  • Voor de 14de eeuw werd ons huidige hartsymbool met een scherpe inkeping en punt vaak gebruikt als een gestileerde voorstelling van bladeren, vooral van de bodhiboom of van een waterlelie. Dat gebeurde o.a. op wapenschilden (Denemarken) en vlaggen (Friesland), maar ook op speelkaarten (Duitsland). Mogelijk was er een contaminatie tussen het bladsymbool en het nieuwe, omgedraaide en ingesneden hartsymbool waarbij een bladmotief plots oversprong op een hartbetekenis, puur door de gelijkenis. Harten, pieken/schoppen en klaveren waren zo oorspronkelijk drie verschillende bladmotieven, waarbij er eentje een andere kleur (rood) en associatie kreeg.

Er zijn heel betwistbare hypothesen dat al in de oudheid een hartsymbool met punt en inkeping zou gebruikt zijn, maar dat is bijzonder twijfelachtig - het gaat wellicht om bladmotieven. En ook even meegeven dat pas in de 20ste eeuw het hartsymbool ook met gezondheid en medische hulp werd geassocieerd, o.a. op verbanddozen, als 'levens' in computerspelletjes of als indicatie van de gezondheidswaarden van voedingsmiddelen.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven