Wanneer de galblaas verdwijnt, maar de klachten blijven

Wanneer de galblaas verdwijnt, maar de klachten blijven

Delen:

Wereldwijd behoort een galblaasverwijdering of cholecystectomie tot een van de meest uitgevoerde operaties. Ze wordt vaak verricht bij patiënten met galstenen die pijn en spijsverteringsklachten ervaren. De ingreep is veilig en verloopt meestal zonder problemen.

Helaas is dat niet altijd het geval. Uit een grootschalige internationale studie waarbij onder leiding van de KU Leuven gegevens van ruim 54.000 volwassenen uit 26 landen werden geanalyseerd blijkt dat wie een galblaasverwijdering onderging tot vijftig procent meer risico loopt op chronische maag- en darmklachten dan wie deze operatie niet kreeg. Ze kampen dan onder andere met het prikkelbaredarmsyndroom, diarree en fecale incontinentie.

Een mogelijke verklaring daarvoor is volgens de onderzoekers dat het verwijderen van de galblaas leidt tot een continue, ongecontroleerde afgifte van galzuren in de darmen. Dat kan de passage van voedsel doorheen de dikke darm versnellen en aanzienlijke en vaak onderschatte klachten veroorzaken zoals krampen, pijn en moeilijk te controleren diarree.

Maag- en darmklachten

Een andere mogelijke verklaring is dat een deel van de patiënten die een galblaasverwijdering ondergingen al maag- en darmklachten hadden voor de ingreep en dat die na de operatie niet zijn verdwenen omdat de galblaas niet de oorzaak van de klachten was. ‘Bij deze patiënten was de ingreep dus niet nodig’, zegt prof. dr. Jan Tack, gastro-enteroloog aan KU Leuven.

De onderzoekers pleiten niet alleen voor een grotere bewustwording van de mogelijke langetermijngevolgen van een galblaasverwijdering, maar ook voor een zorgvuldigere diagnostiek. In het bijzonder als er onvoldoende zekerheid is over de oorzaak van de klachten, moet er meer onderzoek gebeuren zodat onnodige ingrepen kunnen worden vermeden.

Bron: KU Leuven

Heeft het verwijderen van de appendix invloed op de darmflora?

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven