Wat kan je doen bij reuk- en smaakverlies door een corona-infectie?

Wat kan je doen bij reuk- en smaakverlies door een corona-infectie?

Delen:

Waar komt dit nieuws vandaan?

Plots optredend geur- en smaakverlies is een mogelijk teken van een corona-infectie¹. Soms is het zelfs het enige symptoom. Het komt vaker voor bij jongere patiënten dan bij oudere, en evenveel bij milde als bij ernstige infecties. Het reukverlies kan variëren van minder goed ruiken tot helemaal niets meer ruiken (anosmie). In acht op de tien gevallen gaat de verminderde reuk ook gepaard met smaakverlies. Reuk- en smaakverlies bij een corona-infectie is hinderlijk en soms zelfs angstaanjagend, maar meestal herstelt het spontaan na gemiddeld tien dagen.

Tijdelijke reuk- en smaakstoornissen zijn niet ongewoon tijdens en na virale luchtweginfecties:

  • Ook bij infecties zoals griep of een zware verkoudheid kan je tijdelijk minder ruiken of proeven.

  • Bij eerdere coronavirusinfecties (SARS en MERS) werden ook verhalen opgetekend van geur- en smaakverlies bij besmette patiënten, maar het werd amper verder onderzocht.

  • Met het huidige coronavirus komen geur- en smaakverlies veel frequenter voor, waardoor het probleem meer aandacht krijgt.

Bij een minderheid van de coronapatiënten blijft het reukverlies duren lang nadat de corona-infectie voorbij is. Hoe groot de kans is op blijvend reuk- en smaakverlies, is niet bekend, omdat het zo’n moeilijk objectiveerbaar symptoom is.

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

Geur- en smaakverlies bij virale luchtweginfecties zijn in de eerste plaats het gevolg van een verstopte neus. Daardoor geraakt lucht moeilijker bij de reukzenuwtjes die in je neusslijmvlies liggen. Toch is er bij covid-19 meer aan de hand, want ook na de neusverstopping blijft het probleem bestaan. Onderzoekers vermoeden dat het reukverlies tijdens een corona-infectie het gevolg is van een ontsteking van reukcellen in het neusslijmvlies. Die cellen geven signalen door aan je reukzenuwen, die naar je hersenen leiden. Daardoor kan je geuren waarnemen. Tussen de reukcellen in je neus zitten cellen met receptoren (ACE-2) waar SARS-CoV-2, het coronavirus, makkelijk op bindt. Daardoor kunnen de coronavirussen zich vlot vermenigvuldigen in je neusslijmvlies en schade berokkenen. Het resultaat is geurverlies, en dat leidt dan vaak ook tot een verminderde smaak.

Wanneer het geurverlies minstens vier weken blijft aanhouden zonder verbetering, raadpleeg je het best een neus-keel-oorarts. Die kan onderzoeken welke geuren en in welke mate je die niet meer waarneemt. Vervolgens kan hij een geurtraining starten:

  • Zo’n training houdt in dan je minstens twee keer per dag aan een reeks potjes met diverse geuren (gewoonlijk citroen, roos, eucalyptus en kruidnagel) ruikt, gedurende 20 seconde per potje.

  • Je moet de oefening minstens drie maanden volhouden.

  • Deze training prikkelt je reukvermogen en geeft een goede kans op verbetering. Medicatie tegen dit probleem bestaat niet.

Conclusie

Reuk- en smaakverlies is een opvallend symptoom van een corona-infectie, en soms zelfs het enige. Bij veruit de meeste coronapatiënten herstellen de reuk- en smaakzin zich spontaan na gemiddeld tien dagen. Een minderheid blijft er echter last van hebben. Als je na vier weken geen verbetering merkt, ga je het best naar een neus-keel-oorarts. Die kan een geurtraining opstarten, een methode met een goede kans op verbetering.

Referenties

M.Finoulst, P.Vankrunkelsven, L.Van Gerven. Geur- en smaakverlies door Covid-19. Tijdschr. voor Geneeskunde, 76, nr. 24, 2020 doi.org/10.47671/TVG.76.20.193

Noten

  1. Bagheri S, Asghari A, Farhadi M et al. Coincidence of Covid-19 epidemic and olfactory dysfunction outbreak. medRxiv doi:10.1101/2020.03.0320041889

Delen:

Dit is een artikel van:

Gezondheid en Wetenschap

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven