Zweetverzamelende pleister kijkt truc af van cactusstekels

Zweetverzamelende pleister kijkt truc af van cactusstekels

Delen:

De cactus is op menige vensterbank terug te vinden. De vetplant met stekels houdt het zelfs in een studentenhuis nog uit, want hij water heeft amper nodig. Cactussen groeien vaak in een droge omgeving waarbij zij de waterdruppels die zich op de punt van hun stekels vormen, verplaatsen naar hun basis om te overleven. Tijdens dit proces bewegen de fijne waterdruppels door het drukverschil dat inwerkt op de binnen- en buitenkant van het gekromde oppervlak van de waterdruppel. Onderzoekers hebben nu dankbaar gebruik van dit fenomeen: zo hebben zij een op de huid te bevestigen pleister ontwikkeld die zweet verzamelt op dezelfde manier als cactusstekels.

Zweet is een bron vol informatie. Zo kunnen we met zweet veel te weten komen over het functioneren van het lichaam, zonder dat het nodig is om bloed te verzamelen. En dit kan een grote uitkomst bieden voor bijvoorbeeld diabetespatiënten die herhaaldelijk bloed moeten afnemen. Bovendien kan de sensor gebruikt worden in gebruikt in draagbare apparaten voor dagelijkse bewaking van de gezondheidszorg. Het praktische gebruik van zweetsensoren werd echter tot dusver belemmerd door onregelmatige en lage zweetafscheidingssnelheden. Tot nu.

Wigvormige patronen

De pleister die nieuw is ontwikkeld door een onderzoeksteam uit Pohang (Zuid-Korea) bootst de structuur van cactusstekels na door wigvormige bevochtigingspatronen te gebruiken met superhydrofobe/superhydrofiele oppervlaktes, ofwel oppervlaktes die water afstoten of juist aantrekken. Hierdoor beweegt een zweetdruppel op het wigvormige oppervlak naar het brede uiteinde van het wigpatroon omdat het drukverschil tussen de voor- en achterkant van de druppel wordt gemaximaliseerd. Deze methode maakt het mogelijk om spontaan zweet te verzamelen, zonder dat extra kracht nodig is.

Schematische illustratie zweetverzamelende pleister en het druppeltransport door het kanaal met wigvormig patroon (Credit: POSTECH)

Professor in microsysteemtechniek Peter Steeneken (TU Delft): ‘Het is een origineel artikel met leuke ideeën en een relevante toepassing. De technologie van hydrofobe oppervlaktes wordt ook gebruikt om waterdruppels snel van autoruiten te laten glijden, zodat je goed zicht houdt. Hoe goed het in de praktijk precies werkt, of het makkelijk is zo’n soort pleister betrouwbaar in grote aantallen te produceren en gebruiken, en wat de kosten dan zijn, lijken mij goede vragen voor eventuele vervolgstudies.’

Expert op het gebied van biomedische technologie David Fernandez Rivas (Universiteit Twente): ‘Het is een interessante studie, maar er staan inderdaad nog wat vraagstukken open. Zo ben ik zelf benieuwd hoe lang de pleister bijvoorbeeld op de huid zal blijven zitten of hoe het kan worden geleegd of gereset. Is het herbruikbaar? Uit deze studie blijkt opnieuw dat wij als onderzoekers baat hebben bij het kopiëren van de manier waarop planten vloeistoffen transporteren, na millennia van natuurlijke selectie en aanpassing. Ik denk dat de natuur een bijna oneindige inspiratiebron is voor wetenschappers.’

Bron: Advanced Materials

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven