Credit: Jurriaan Brobbel
We zitten midden in een heuse nieuwe race naar de maan. Het Amerikaanse NASA en haar Europese tegenhanger ESA zetten volop in op een maanbasis. Tegelijk wil China tegen 2030 haar eigen taikonauten op de maan laten landen. Bovendien is de maanrace niet langer iets van enkele grote landen, ook bedrijven willen zelf missies lanceren.
Op een bedrijventerrein aan de rand van Luxemburg-Stad vind je een zo’n bedrijf. Een kleine rover, die lijkt op een vanop afstand bestuurd speelgoedwagentje, baant zich een weg door een geïmproviseerd maanlab. Op de grond ligt grijs stof, dat lijkt op het regoliet op de oppervlakte van de maan.
Dit is de testruimte van ispace, een van origine Japans bedrijf, met een grote vestiging in Luxemburg. Hier ontwikkelen ze hun eigen maanrover, die over enkele jaren de oppervlakte van de maan moet verkennen.
‘We kennen Luxemburg vandaag vooral van de financiële sector en allerhande gunstmaatregelen’, vertelt Kris Vanderhauwaert, clustermanager bij Flanders Space. ‘Maar dat verandert al een tijdje. Luxemburg beseft dat het misschien zijn bankgeheim verliest, en niet zo afhankelijk mag zijn van één sector. Daarom zoeken ze andere sectoren om zich op te focussen. Eén van die speerpunten is ruimtevaart.’
Mijnbouw in de ruimte spreekt tot de verbeelding. Al een tijdje willen we bijvoorbeeld asteroïden onderscheppen, zodat we hun mineralen terug naar de aarde kunnen halen. Volgens Kathryn Hadler, directeur van het European Space Resources Innovation Centre (ESRIC), een Luxemburgs onderzoekscentrum rond mijnbouw in de ruimte, is dat echter niet de prioriteit.
‘Het begon voor Luxemburg in 2016’, vertelt ze. ‘De Luxemburgse overheid begon toen in te zetten op space mining. Aanvankelijk lag de nadruk op mijnbouw op asteroïden. Maar dat is eigenlijk slechts iets dat we in de verre toekomst zullen kunnen doen. Grondstoffen op de maan gebruiken om daar een maanbasis mee te ondersteunen, is veel logischer. Op de maan raken we in enkele dagen tijd, het duurt jaren om asteroïden te bereiken.’
Space mining zal daarom initieel vooral draaien rond het ontginnen van grondstoffen op de maan, zoals het maanregoliet of ijs. Daar doet ESRIC onderzoek naar. ‘We ontwikkelen bijvoorbeeld machines om regoliet te verwerken’, vertelt Hadler. ‘Daaruit kan je metalen en zuurstof halen. Veertig procent van het maanoppervlak bestaat uit zuurstof. We moeten het regoliet dus op de maan sorteren. Daarna gaat het in een reactor, om de zuurstof en de mineralen eruit te scheiden. Zuurstof kunnen we gebruiken om mensen ervan te voorzien, maar ook voor brandstof. De mineralen kunnen we inzetten om structuren mee te bouwen.’
In de labs van ESRIC wordt er druk gewerkt aan machines die dat moeten doen. De droom hier is om een keten aan machines te bouwen, die alle nuttige materialen stap voor stap uit het regoliet halen.
Credit: Jurriaan Brobbel
'We moeten durven'
Mijnbouw op de maan komt dus dichterbij. Toch gaat dit nog over vrij speculatieve technologie. De volgende missie die op de planning staat voor ispace Luxemburg is bijvoorbeeld MAGPIE, in opdracht van ESA. Een van hun rovers moet in 2029 op de maan rondrijden.
Volgens Julien Lamamy, ceo van ispace Europe, is het alvast nodig om verder te kijken dan de korte termijn. ‘We kunnen de eersten zijn om echt aan mijnbouw op de maan te doen. Er gebeurt veel onderzoek naar dit onderwerp, maar om het een realiteit te maken moeten we durven duwen. Dat is wat wij doen.’
Het volledige artikel lees je in het nieuwe nummer van Eos ...
Deze publicatie is mede tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten (fondsbjp.nl)
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.