Gekantelde ringwereld

Gekantelde ringwereld

Delen:

De verre planeet Uranus heeft nog geen drie rondjes rond de zon gedraaid sinds ze op 13 maart 1781 werd ontdekt door de Engelse astronoom William Herschel. Op een gemiddelde afstand van bijna 2,9 miljard kilometer van de zon doet de verre planeet er 84 jaar over om één omloop te voltooien. Uranus is ook nog maar één keer van dichtbij bestudeerd: in januari 1986, door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2.

Deze bijzondere foto van de James Webb Space Telescope toont de planeet met een aantal van haar 27 manen (de heldere blauwe ‘sterren’) en haar stelsel van stoffige ringen. Aan de oriëntatie van het ringenstelsel (dat zich in het evenaarvlak van de planeet bevindt) is goed te zien dat Uranus op haar kant ligt: we kijken min of meer op de noordpool. Het zuidelijk halfrond, waar Voyager 2 ruim 37 jaar geleden goed zicht op had, is momenteel van de zon af gericht.

Uranus met ringenstelsel © NASA/ESA/CSA/STScI/J. DePasquale

Dat de ringen op de Webb-foto zo helder zijn, komt doordat de ruimtetelescoop foto’s maakt op infrarode golflengten. Het ringenstelsel van Uranus, dat in 1977 werd ontdekt, bestaat uit kleine, donkere stofdeeltjes die vrijwel geen zonlicht weerkaatsen. Met een gewone telescoop zijn de Uranusringen dan ook bijna niet zichtbaar. Ze zenden echter wel een klein beetje warmtestraling uit, waardoor ze op deze infraroodfoto juist extra opvallen.

De foto toont ook details in de methaanrijke dampkring van Uranus. We zien een helder gebied rond de noordpool, waarvan planeetonderzoekers nog steeds niet goed begrijpen hoe het precies ontstaat, en twee opvallend heldere wolken: een aan de rand van de ‘poolkap’ en een aan de linkerrand van de planeet.

Ook die structuren zijn op infrarode golflengten veel opvallender dan in zichtbaar licht. Voyager 2 zag Uranus als een volslagen egale zeegroene wereld, zonder enige details.
Wat de overzichtsfoto extra indrukwekkend maakt, zijn de vele verre sterrenstelsels die op de achtergrond zichtbaar zijn. De meeste daarvan staan op enkele miljarden lichtjaren afstand van de aarde. Daarbij vergeleken bevindt Uranus zich echt in onze kosmische achtertuin.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven