Het Kiekeboe-sterrenstelsel heeft nog niet al zijn geheimen prijsgegeven

Het Kiekeboe-sterrenstelsel heeft nog niet al zijn geheimen prijsgegeven

Delen:

Het Kiekeboe-stelsel kreeg zijn naam niet voor niets. Het dwergstelseltje is pas kortgeleden tevoorschijn gekomen uit de gloed van een heldere voorgrondster.

Zo helder is die voorgrondster trouwens niet. Hij is een paar honderd keer zwakker dan de zwakste ster die je op een heldere, donkere nacht nog nét met het blote oog zou kunnen zien. De ster draagt de catalogusaanduiding TYC 7215-199-1, en staat op een afstand van ongeveer 750 lichtjaar, in het sterrenbeeld Waterslang. Hij maakt deel uit van ons eigen Melkwegstelsel, en verplaatst zich relatief snel aan de hemel.

Honderd jaar geleden stond TYC 7215-199-1 vanaf de aarde gezien exact vóór het kleine dwergstelseltje. Het blauwe lichtvlekje zou toen dus zelfs met de krachtigste ruimtetelescoop niet zichtbaar zijn geweest. Maar in 2001 was de ster voldoende opgeschoven om de ontdekking van het Kiekeboe-stelsel mogelijk te maken. En vorig jaar kon het vreemde object in detail bestudeerd worden door Hubble.

Vreemd is het zeker: uit de Hubble-waarnemingen (en uit metingen met de South African Large Telescope) blijkt dat de sterren in het dwergstelsel vrijwel uitsluitend waterstof- en heliumgas bevatten – de twee lichtste elementen in de natuur. Dat betekent dat ze hooguit 1 à 2 miljard jaar oud kunnen zijn. Als sterren aanzienlijk hogere leeftijden bereiken – zoals onze eigen zon, die ruim 4,5 miljard jaar oud is – moeten er door kernfusieprocessen ook zwaardere elementen zijn gevormd. Die blijken in het Kiekeboe-stelsel nauwelijks voor te komen.

De bijnaam van het dwergstelseltje (dat op een afstand van 22 miljoen lichtjaar staat en een diameter heeft van hooguit een paar duizend lichtjaar) is dus om nóg een reden heel toepasselijk. Niet alleen is HIPASS J1131-31, zoals het stelsel officieel heet, onlangs tevoorschijn gekomen uit de gloed van de voorgrondster; ook de sterren in het stelsel zijn nog maar kort geleden ontvlamd. Waarom dat zo is, weet geen mens. Het Kiekeboe-stelsel heeft zich wat dat betreft nog niet volledig blootgegeven.

Hoe groot is ons sterrenstelsel?

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven