Het weer op Jupiter: ammoniakrijke 'hagel'

Het weer op Jupiter: ammoniakrijke 'hagel'

Delen:

Foto: Deze duizenden kilometers grote cycloon in de Jupiteratmosfeer is in juli 2018 gefotografeerd door ruimtesonde Juno. In de witte wolken, die rijk zijn aan ammoniak, kan een soort hagel ontstaan. (NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Kevin M. Gill)

Nieuwe resultaten¹ verkregen met de ruimtesonde Juno wijzen erop dat bij de hevige onweersbuien in de atmosfeer van Jupiter een (papperige) ammoniak-rijke hagel kan ontstaan. Deze hagel zou een sleutelrol kunnen spelen in de atmosferische dynamiek van de planeet.

Net als op aarde wordt het weer op Jupiter voor een belangrijk deel bepaald door water. Vijftig kilometer onder het dichte wolkendek van de planeet, waar temperatuur dicht bij 0°C ligt, ontstaan onweersbuien die krachtig genoeg kunnen zijn om kristallen van waterijs naar hogere lagen te transporteren.

Frans-Amerikaans onderzoek wijst er nu op dat wanneer deze kristallen in aanraking komen met gasvormige ammoniak, deze laatste als anti-vries fungeert, waardoor het ijs vloeibaar wordt. Hoog in de atmosfeer kunnen deze gesmolten kristallen als groeikernen dienen voor een exotische vorm van hagel die weer omlaag valt en verdampt.

Onweersflitsen

Dit mechanisme voert ammoniak en water de diepte in, en zou de verklaring kunnen zijn voor de grote variaties in het ammoniakgehalte van de Jupiter-atmosfeer. Metingen van Juno hebben namelijk laten zien dat rond de evenaar van de planeet, waar de onweersactiviteit het hoogst is, veel ammoniak voorkomt, terwijl het elders schaars is.

De camera van Juno heeft voor het eerst ook kleine onweersflitsen hoog in de Jupiteratmosfeer geregistreerd. Bij eerdere ruimtemissies waren alleen bliksemontladingen op grotere diepte waargenomen. De lichtflitsjes ontstaan in lagen waar de temperatuur onder de –66 °C blijft, en normaal gesproken geen vloeibaar water kan voorkomen. Toch wordt de aanwezigheid van een vloeistof cruciaal geacht voor het ontstaan van bliksem. Ook de detectie van onweersbuien op grote hoogte is dus in overeenstemming met de voorspelde papperige hagel van ammoniak en hagel.

Delen:

Dit is een artikel van:

Alles over Sterrenkunde

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven