Hoe de mensheid probeert te communiceren met buitenaardse wezens

Hoe de mensheid probeert te communiceren met buitenaardse wezens

Delen:

We voelen ons moederziel alleen. Ons Melkwegstelsel heeft naar schatting zo’n duizend miljard planeten, waarvan er ongeveer honderd miljoen vergelijkbaar zijn met de aarde. Het kan bijna niet anders, stellen veel wetenschappers, dat er ergens een planeet tussenzit waar net als op aarde een vorm van leven is ontsproten.

Om serieus op zoek te gaan naar een antwoord speurt het Amerikaanse SETI-instituut, kort voor Search for Extraterrestrial Intelligence, al 35 jaar de ruimte af. Sommige wetenschappers aan het instituut vroegen zich af of dat wel voldoende is. Wat als iedere kosmische beschaving hetzelfde doet en passief wacht tot een ander het eerste signaal stuurt? Dan komen we nooit met elkaar in contact. Daarom zette SETI in 2015 een speciale afdeling op: METI, of Messaging Extraterrestrial Intelligence.

De afdeling heeft als taak om buitenaardse boodschappen te genereren. Dat blijkt niet zo makkelijk. Een gevarieerd team van wetenschappers, onder wie astronomen, wiskundigen en linguïsten, houdt zich bezig met één grote vraag: hoe maak je een boodschap begrijpelijk voor een entiteit waarvan je helemaal niks af weet, laat staan wat voor taal ze spreekt?

De talenknobbel van ET

Een traditionele boodschap heeft doorgaans een duidelijke geadresseerde. Bij een buitenaardse boodschap ligt dat anders: we hebben geen idee tegen wie of wat we het hebben. Dat maakt het zo’n grote uitdaging om het bericht vorm te geven.

De buitenaardse entiteiten moeten uitgerust zijn met geavanceerde technologie om onze boodschappen te kunnen ontvangen. Voor de ontwikkeling daarvan is het nodig om ideeën en gedachten uit te wisselen en daarom kunnen we er dus vanuit gaan dat onze buitenaardse buren bekend zijn met het concept ‘taal’. Als het gaat om een intelligentie kunnen we misschien ook stellen dat op hun planeet een paar briljante taalkundigen leven. Betekent dit dat we simpelweg een voicememo kunnen sturen in een van onze aardse talen, en hun knappe koppen ons gebrabbel wel zullen ontcijferen?

Dat ligt veel ingewikkelder: we hebben een buitenaards versie nodig van de Steen van Rosetta, die de mensheid in 1799 hielp om het Egyptische hiërogliefenschrift te ontcijferen. Er zijn nog veel meer obstakels die de communicatie met buitenaardse entiteiten belemmeren. En wat als het wel lukt? Vertellen we dan honderduit over het aardse leven, of houden we het bij een simpele groet en letten we beter op onze woorden? Meer daarover lees je in de nieuwe Eos.

Fotocredits boven: Seth Shostak/SETI Institute

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven