Hoe harde wind op een bruine dwerg ons meer kan leren over exoplaneten

Hoe harde wind op een bruine dwerg ons meer kan leren over exoplaneten

Delen:

‘Wat ons het meest verbaasde, was dat niemand dit eerder al had gedaan.’ Aldus Katelyn Allers, hoogleraar fysica en astronomie (Bucknell University) en projectleidster van een onderzoek naar de windsnelheid op een bruine dwerg die zich op 34 lichtjaren van de aarde bevindt (2MASS J10475385+2124234). Dat nieuwe zit in de methodiek. Haar team maakte namelijk gebruik van twee iconische onderzoeksmiddelen: eentje op aarde en eentje in de ruimte.

De combinatie van gegevens van het radioastronomisch observatorium Karl G. Jansky Very Large Array (VLA) in New Mexico en de Spitzer Space Telescope van de NASA leerde dat de wind op de onderzochte bruine dwerg snelheden haalt tot 660 meter per seconde. Omgerekend 2400 kilometer per uur, zo’n 10 keer sneller dan de krachtigste orkanen op aarde.

Spitzer Space Telescope

Een bruine dwerg is, heel kort samengevat, een hemellichaam met een kleinere massa dan een ster, maar een grotere dan een gasreus. Concreet: tussen 13 en 70 keer de massa van Jupiter. Lange tijd werd aangenomen dat deze ‘tussenvorm’ een mythe was. Het bestaan ervan werd pas in 1995 voor het eerst onomstotelijk vastgesteld. Eerst werden PPl 15, Teide 1 en Calar 3,  in de Plejaden, als dusdanig geïdentificeerd. Kort daarna volgde de wetenschappelijk meest bekende: Gliese 229B, in het sterrenbeeld Haas.

Een mooi voorbeeld van astronomische synchroniciteit, want op dezelfde conferentie waarop de ontdekking van Gliese 229B in oktober 1995 werd bekendgemaakt, gebeurde hetzelfde met de eerste wetenschappelijk erkende exoplaneet, 51 Pegasi b.

Waarom is de windsnelheid op een obscure bruine dwerg nu zo interessant? Omdat het een opstap kan zijn naar nieuwe inzichten in de intussen 4144 door de NASA bevestigde planeten die om een andere ster draaien dan de zon. Prof. Allers: ‘Onze onderzoeksmethode kan in principe ook toegepast worden voor exoplaneten, want die hebben een aantal vergelijkbare rotatie- en andere kenmerken. Ze kan ons bijgevolg meer leren over hun atmosferen en de dynamiek daarvan.’

En blijft het zoeken naar de mogelijkheid van buitenaards leven niet een van de meest tot de verbeelding sprekende onderzoeksterreinen?

Fotocredits boven: NASA/JPL-Caltech

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven