Kan je Planeet Aarde ontdekken vanuit de ruimte?

Kan je Planeet Aarde ontdekken vanuit de ruimte?

Delen:

Foto: NASA

Als je naar de zon kijkt vanop een exoplaneet die rond een andere ster draait, zou je de aarde dan kunnen ontdekken? Laten we er daarbij gemakshalve van uitgaan dat onze denkbeeldige exosterrenkundige grosso modo over hetzelfde technisch en wetenschappelijk vernuft beschikt als zijn aardse tegenhanger.

Dat is de vraag die de Oostenrijkse sterrenkundige Lisa Kaltenegger, directeur van het Carl Sagan Institute van de Cornell University en haar Amerikaanse collega Joshua Pepper, hoofddocent aan de Lehigh University zich stelden¹. In een straal van 326 lichtjaar (‘dichtbij’) rond het zonnestelsel vonden ze 1004 sterren van waaruit dit zou moeten lukken.

Transitmethode

Met de transitmethode zoek je naar periodieke wijzigingen in de intensiteit van het sterlicht.

De zoektocht naar exoleven (buitenaards leven) verloopt in drie stappen. Eerst zoeken we waar er zich exoplaneten bevinden. Vervolgens filteren we daar de ‘potentieel bewoonbare’ exemplaren uit door te kijken of ze met hun ligging ten opzichte van de moederster kans maken om vloeibaar water te bevatten. Tot slot speuren we de eventuele atmosferen ervan af, in de hoop er moleculen in aan te treffen die wijzen op een biologische oorsprong.

De eerste twee stappen hebben we intussen goed onder de knie. De laatste trekt zich langzaam op gang en moet vooral in de komende jaren vruchten afwerpen, onder meer met de lancering van de James Webb Space Telescope, gepland op 31 oktober 2021.

De transitmethode speelt een sleutelrol in dit hele proces. Ze is verantwoordelijk voor het gros van de ontdekte exoplaneten. Telkens wanneer de exoplaneet de gezichtslijn tussen de moederster en ons doorkruist, verraadt die zijn aanwezigheid door een beetje sterlicht aan onze meetinstrumenten te onttrekken. En als de exoplaneet een atmosfeer heeft, zal die moleculen bevatten die ook nog eens selectief licht van bepaalde golflengten wegfilteren.

De rollen omgekeerd

‘Laten we het gezichtspunt dan eens omkeren en onderzoeken vanwaar je de aarde kan ontdekken met de transitmethode’, aldus Kaltenegger. Daarmee sluit je de overgrote meerderheid van sterren meteen uit, want je kan de aarde slechts vanuit een heel klein strookje van de hemelbol voorbij de zon zien schuiven.

Er is slechts een klein strookje van de hemel, de Earth Transit Zone, waarbinnen je het zonlicht kan zien afnemen wanneer de aarde voorbijschuift.

Bovendien voeren Kaltenegger en Pepper nog extra beperkingen in: ze zoeken enkel naar sterren in de buurt van de zon – anders is het zonlicht te zwak om het effect van de voorbijschuivende aarde te kunnen meten, gooien exotisch stertypes eruit en richten zich op sterren waarvan de afstand en de belangrijkste eigenschappen zoals temperatuur, massa, straal en helderheid voldoende nauwkeurig  bepaald zijn.

Zo belanden ze uiteindelijk aan bij hun lijstje van goed duizend sterren.

SETI

Naar schatting heb je voor elke 100 sterren tussen de 10 en 50 exoplaneten die zowat even groot zijn als de aarde en in de potentieel bewoonbare zone liggen. Door gericht naar exoplaneten te zoeken rond sterren uit het lijstje van Kaltenegger en Pepper, moeten er dan toch zeker 100 aardachtig en potentieel bewoonbaar zijn. Daarvan wil je dan maar wat graag de atmosfeer (voor zover ze die hebben) op moleculen van biologische oorsprong onderzoeken.

Daarmee kadert het onderzoek van Kaltenegger en Pepper in de heropleving van het programma Search for ExtraTerrestrial Inteligence (SETI). Vanaf 1960 hebben radiotelescopen decennialang vruchteloos gezocht naar signalen van intelligente beschavingen. Intussen staat de wetenschap ver genoeg om niet langer in het wilde weg de hemel af te speuren, maar integendeel te focussen op zorgvuldig samengestelde lijstjes met topdoelwitten.

Kaltenegger: ‘Als we zoeken naar intelligent leven in het heelal dat ons kan vinden en contact met ons wil leggen, dan weten we met onze lijst van sterren alvast waar eerst te zoeken’.

Of exoleven bestaat, en zo ja, of we het ooit zullen vinden en er zelfs mee in contact kunnen komen, blijven vooralsnog open vragen. Maar stukje bij beetje komen ze wel binnen het bereik van de wetenschap.

Lisa Kaltenegger licht haar onderzoek zelf toe in een korte video:

We gebruiken marketingcookies om deze website optimaal te laten werken. Accepteer deze cookies om verder te gaan.

Noten

  1. Which stars can see Earth as a transiting exoplanet? in Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters (20 oktober 2020)

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven