Mars slaapt met het uv-licht aan

Mars slaapt met het uv-licht aan

Delen:

Zonlicht dat de atmosfeer binnendringt zet tientallen kilometers boven het aardoppervlak een ketting van chemische reacties in gang. Dat resulteert in een gloed van ultraviolet licht, die onzichtbaar is voor het blote oog. Het fenomeen komt niet alleen voor op aarde, ook andere hemellichamen met een atmosfeer kennen het. In 2014 al zond de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een satelliet naar Mars, om de nachtgloed van de planeet te bestuderen. Nu blijkt dat die gloed drie keer per nacht pulseert, en dat de helderheid ervan toe- of afneemt naargelang het seizoen.

De satelliet, MAVEN genaamd, nam foto’s op 70 kilometer boven de Marsatmosfeer, en deed dat twee Marsjaren lang (meer dan 1.300 dagen op aarde). Door die beelden te bestuderen, ontdekten onderzoekers van de University of Colorado nu dat de nachtgloed, net als op aarde, afhankelijk is van de seizoenen. Ze zou enkel verschijnen tijdens de lente en herfst, en zou op zijn helderst zijn tijdens de piek van de winter, ter hoogte van de noord- en zuidpolen. Dat is te danken aan de warme windstromen die dan van de evenaar naar de polen circuleren.

We gebruiken marketingcookies om deze website optimaal te laten werken. Accepteer deze cookies om verder te gaan.

Video: Het pulserende uv-licht gloeit 's nachts drie keer op, het sterkst op kort na zonsondergang.

De gloed zelf ontstaat wanneer luchtstromen hoog in de Marsatmosfeer naar beneden duiken. Op dat moment mengen stikstof- en zuurstofatomen zich in de atmosfeer tot stikstofmonoxidemolecules. Dat proces creëert kleine uitbarstinkjes van uv-licht. Dat het uv-licht drie keer per nacht pulseert, is dan een gevolg van neerwaartse winden, waarbij stikstof- en zuurstofatomen zich makkelijker vermengen.

Het onderzoeksteam ontdekte nog een bijzonder felle zone in de nachtgloed (zie foto). De oorzaak ervan is nog niet bekend, maar de onderzoekers vermoeden dat ze te maken heeft met het onderliggende reliëf van het planeetoppervlak. Opvallend is dat deze plek zich bevindt op bijna 0° lengte- en breedtegraad. Het Null Island van Mars, als het ware.

Het plan om mensen op de rode planeet te krijgen, wordt alsmaar concreter. Om dat veilig te doen, is het van belang om op voorhand zo veel mogelijk van Mars te weten. Studies naar de atmosfeer, zoals bovenstaand onderzoek, maken daar een cruciaal onderdeel van uit. Ze stellen onderzoekers in staat betere weersvoorspellingen te maken op de planeet.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven