‘Ongerepte’ meteorieten bestaan niet

‘Ongerepte’ meteorieten bestaan niet

Delen:

Beeld: De meteoriet ontstond in de planetoïdengordel tussen Jupiter en Mars. Credt: NASA

Fragmenten van de meteoriet werden al binnen luttele uren nadat die de aardatmosfeer was binnengedrongen teruggevonden op de oprit van een huis. En zes dagen later werden nog meer brokstukken aangetroffen in een schapenweide.

Uit onderzoek onder leiding van promovenda Laura Jenkins van de Universiteit van Glasgow blijkt nu dat, ondanks de snelle berging van de meteorieten, zich door de inwerking van de vochtige omgeving waarin ze waren beland al snel zouten en mineralen ontwikkelden.

Jenkins en haar team onderzochten de oppervlakken van twee kleine stukjes van de zogeheten Winchcombe-meteoriet met een rasterelektronenmicroscoop en Ramanspectroscopie. Daarbij ontdekten ze dat zich twee soorten zout – calciumsulfaten en calciet – hadden gevormd op de smeltkorst van de uit de schapenweide geborgen monsters. En op het monster van de oprit ontdekten ze haliet, beter bekend als keukenzout.

Elektronenmicroscoop-opname van de Winchcombe-meteoriet, met daarop de zoutkristallen. (Meteoritics & Planetary Science (2023))

Gepolijste plakjes

De smeltkorst is de donkere laag die wordt gevormd wanneer een meteoriet tijdens zijn vurige tocht door de aardatmosfeer smelt. De onderzoekers denken dat, omdat de sulfaten aan de buitenkant van de smeltkorst zijn aangetroffen, deze waarschijnlijk ná de landing van de meteoriet zijn ontstaan door de blootstelling aan de vochtige omstandigheden in de schapenweide.

Haliet is daarentegen alleen aangetroffen op het oppervlak van gepolijste plakjes van het opritfragment. Daarom is het waarschijnlijk dat dit zout is gevormd door interactie met de vochtige lucht in het onderzoekslab in Glasgow.

Volgens Jenkins wordt de Winchcombe-meteoriet vaak omgeschreven als een ‘ongerept’ voorbeeld van een CM-chondriet – een relatief zeldzame meteorietsoort die veel koolstof bevat. Maar haar onderzoek toont aan dat ongerepte meteorieten eigenlijk niet bestaan.

Delen:

Dit is een artikel van:

Alles over Sterrenkunde

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven