Perseverance zal vele kilometers afleggen in een geologisch paradijs

Perseverance zal vele kilometers afleggen in een geologisch paradijs

Delen:

Deze gedetailleerde foto toont het landingsgebied van Perseverance: een opgedroogde rivierdelta op de bodem van een kolossale krater. De krater, Jezero geheten, heeft een diameter van bijna 50 kilometer. Op de foto is alleen het westelijke deel ervan te zien. De verticale bergketen links van het midden van de foto maakt deel uit van de hoge, steile kraterrand.

Beeld: NASA/JPL-Caltech/MSSS/JHU-APL

De bodem van Jezero ligt bijna 3 kilometer dieper dan het gemiddelde hoogteniveau op Mars. Metingen van de Amerikaanse ruimtesonde Mars Reconnaissance Orbiter hebben de aanwezigheid aangetoond van afzettingsgesteenten en kleimineralen (carbonaten) – met verschillende kleuren zijn variaties in de samenstelling van de bodem weergegeven.

Alles wijst erop dat de krater enkele miljarden jaren geleden een gigantisch meer was (‘jezero’ is het Tsjechische woord voor ‘meer’), met een diepte van naar schatting zo’n 250 meter. Uit die lang vervlogen periode stamt ook de opvallende uitwaaierende delta: via een opening in de kraterwand stroomde water vanuit een brede vallei (linksboven op de foto) het meer in.

Tegenwoordig komt er geen vloeibaar water meer voor aan het Marsoppervlak, maar ooit leek de planeet veel meer op de aarde. Als er in dat verre verleden leven is ontstaan, zijn de sporen daarvan wellicht te vinden in de kleihoudende sedimenten in het deltagebied. Perseverance moet aan de rand van de delta landen, en zal in de komende jaren vele kilometers afleggen in wat je gerust een geologisch paradijs kunt noemen.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven