Poollichten matchen niet

Poollichten matchen niet

Delen:

Het zuiderlicht en het noorderlicht zijn niet elkaars spiegelbeeld. Dat was al bekend. Nu heeft een team van Amerikaanse en Noorse wetenschappers¹ achterhaald hoe dat komt.

De aurora’s aan de beide aardpolen komen voort uit hetzelfde kosmische fenomeen. De zonnewind beukt in op het magnetische veld rond onze planeet. Dat veld is in eerste benadering symmetrisch. Het lijkt logisch dat het traject van de magnetische-veldlijnen van de evenaar tot de polen identiek is, zij het dan gespiegeld. En dus dat ook de lichtpatronen gevormd door de noordelijke aurora borealis en de zuidelijke aurora australis elkaars spiegelbeeld vormen. Alleen is dat niet het geval. In 2009 ontdekten wetenschappers via satellietbeelden dat twee gelijktijdige aurora’s niet noodzakelijk op elkaar lijken.

Volgens het Amerikaans-Noorse onderzoeksteam heeft die mismatch te maken met de staart van het aardmagnetisch veld. Die heeft een windzakvorm en strekt zich uit langs de onbeschenen kant van de aarde. Volgens de wetenschappers doet de zonnewind de staart asymmetrisch overhellen, een gevolg van de magnetische krachten van de zonnewind. Dat verklaart dan de verschillen in de vorm en locatie tussen het noorder- en het zuiderlicht. De wetenschappers tonen bovendien aan dat de asymmetrie kleiner is op momenten dat het poollicht erg intens is, tijdens een zogenoemde substorm.

Volgens Johan De Keyser hebben nog andere factoren een invloed op het verschil tussen de poollichten. De Keyser is onderzoeker bij het Belgisch Instituut voor Ruimte-Aeronomie (BIRA), dat de fysica en chemie van de atmosfeer en de kosmische ruimte bestudeert. ‘De aarde is niet perfect bolsymmetrisch, en ook het magnetisch veld vertoont heel wat anomalieën. Bovendien wordt de ionosfeer boven de noord- en zuidpool verschillend door de zon beschenen, afhankelijk van het seizoen (de ionosfeer is het hoogste deel van de atmosfeer, red.). Hierdoor vormen de elektrische ontladingen er een ander patroon.’

Aurora’s ontstaan door een proces in de ionosfeer boven de polen. Zuurstofatomen veranderen in geladen deeltjes, waarbij de bekende lichteffecten onstaan.

Noten

  1. Universiteit van Bergen, Noorwegen

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven