Vreemde interstellaire ‘bezoeker’ bestond uit stikstofijs

Vreemde interstellaire ‘bezoeker’ bestond uit stikstofijs

Delen:

Beeld: Artist’s impression van ‘Oumuamua. (William K. Hartmann)

Over de aard van het vreemde object, dat afkomstig was uit de interstellaire ruimte en de naam ‘Oumuamua kreeg, wordt sindsdien volop gediscussieerd. Was het een (nogal afwijkende) komeet? Of een ruimteschip wellicht? Twee astrofysici van Arizona State University, Steven Desch en Alan Jackson, hebben de beschikbare informatie over ‘Oumuamua nog eens tegen het licht gehouden. Ze komen tot de conclusie dat ‘Oumuamua waarschijnlijk een brokstuk is van een kleine ijsachtige planeet in een ander zonnestelsel.

‘Oumuamua gedroeg zich in veel opzichten als een komeet, maar vertoonde wel afwijkend gedrag. Anders dan gewone kometen die voor het eerst in de buurt van een ster (onze zon) komen, stootte hij geen waarneembare hoeveelheden gas uit. Ook was hij platter dan alles wat we tot nu toe in het zonnestelsel zijn tegengekomen. En bij zijn vertrek leek hij wat harder te versnellen dan normale kometen ten gevolge van een natuurlijk ‘raketeffect’ (de stralingsdruk van de zon) doen.

Desch en Jackson gaan uit van de aanname dat het object uit verschillende soorten ijs bestaat en hebben onderzocht hoe snel deze ijssoorten bij de passage van onze zon verdampt zouden zijn. Vervolgens hebben ze het bijbehorende ‘raketeffect’, de massa en vorm van het object en de helderheid van zijn ijs berekend.

Brok stikstofijs

De wetenschappers komen daarbij tot de conclusie dat de kenmerken van ‘Oumuamua goed overeenstemmen met die van een brok stikstofijs – het soort ijs dat ook op het oppervlak van de dwergplaneet Pluto te vinden is. Een gevolg van deze veronderstelling is dat ‘Oumuamua, vanwege de hoge albedo (lichtweerkaatsende vermogen) van zijn oppervlak mogelijk wat kleiner is dan veelal wordt aangenomen. Hetzelfde raketeffect zou hem daardoor ook een grotere snelheid hebben gegeven dan de gemiddelde komeet.

Volgens Desch en Jackson zou ‘Oumuamua heel goed een brokstuk kunnen zijn dat honderden miljoenen jaren geleden is losgebroken van een Pluto-achtig hemellichaam in een ver zonnestelsel. Onder invloed van kosmische straling zou dat brokstuk geleidelijk steeds platter zijn geworden.

In de door sommige collega’s aangehangen theorie dat ‘Oumuamua een stukje buitenaardse technologie is, zien de beide wetenschappers weinig. ‘In de wetenschap is het belangrijk om niet te snel conclusies te trekken’, aldus Desch.

Bron: Arizona State University

Lees ook: Ons zonnestelsel kreeg aliens op bezoek, stelt astronoom Avi Loeb

Volgens Harvard-professor Avi Loeb hebben buitenaardse wezens het zonnestelsel al bezocht. Dat meent hij in alle ernst. In een nieuw boek licht hij niet alleen zijn opmerkelijke hypothese toe, maar wijst hij ook op een crisis in de wetenschappen. ‘Mijn werk is niet mainstream, maar onderzoek naar de snaartheorie of het multiversum is dat wel? Dat is al te gek.’

Delen:

Dit is een artikel van:

Alles over Sterrenkunde

Heelal en ruimtevaart

Astronomen maakten de ruimtetelescoop tot vijftien keer gevoeliger voor exoplaneten. ‘Methodologisch is dit een grote stap.’

Hoe meet je de zwaartekracht op een rots waar je nog geen halve gram weegt?

De Mars Moons eXploration (MMX)-missie zal een rover neerzetten op Phobos en ongeveer tien gram bodemmateriaal van het maantje naar de aarde terugbrengen. Met deze primeur hopen wetenschappers een van de grootste raadsels rond Mars op te lossen.

Heelal en ruimtevaart

Petfles wordt koekje

Gemodificeerde gisten kunnen plastic en landbouwafval afbreken en omzetten in ingrediënten om koekjes te maken.

Een verkeerd geïdentificeerd sterrenbeeld zou de tijdlijn voor de creatie van Vincent van Goghs iconische schilderij kunnen herzien.

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Loodzware zwarte gaten blazen spookdeeltjes als een hete adem uit over het universum. IceCube gebruikt die onzichtbare reizigers om informatie te ontfutselen uit de meest extreme omgevingen van ons heelal, die met licht ondoordringbaar blijven.

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven