Waarom kleurt de kop van een komeet groen, maar zijn staart niet?

Waarom kleurt de kop van een komeet groen, maar zijn staart niet?

Delen:

Wetenschappers zoeken al bijna een eeuw lang naar een verklaring voor het kleurverschil tussen kop en staart van een komeet. Zo meende de natuurkundige en Nobelprijswinnaar Gerhard Herzberg dat het verschijnsel het gevolg was van het feit dat zonlicht diatomaire koolstof (C2) afbreekt. Diatomaire koolstof is een chemische stof die ontstaat door de inwerking van zonlicht op het organische materiaal op de kop van de komeet. Maar omdat deze stof instabiel is, liet deze theorie zich moeilijk testen.

Een team onder leiding van Jasmin Borsovszky van de University of New South Wales in Sydney (Australië) heeft nu eindelijk een manier gevonden om de betreffende chemische reactie in een laboratorium te testen. En daarbij is vastgesteld dat de theorie van Herzberg klopt.

Het molecuul dat verantwoordelijk is voor de groene kleur van veel kometen, bestaat uit twee ‘aan elkaar geplakte’ koolstofatomen en komt alleen voor in extreem energetische of zuurstofarme omgevingen zoals sterren, kometen en het interstellaire medium.

In kometen vormt deze chemische stof zich pas wanneer ze de zon dicht naderen. Door opwarming van de komeet verdampt het organische materiaal dat zich aan het ijzige oppervlak bevindt en komt het in diens coma – de tijdelijke ‘atmosfeer’ – terecht. Daar aangekomen worden de organische moleculen afgebroken door zonlicht, waardoor diatomaire koolstof kan ontstaan. Diatomaire koolstof is zowel heel reactief als verantwoordelijk voor de groene kleur van veel kometen.

Borsovszky en haar team hebben nu aangetoond dat wanneer de komeet nog dichter bij de zon komt, de pas gevormde diatomaire koolstofmoleculen uiteenvallen onder invloed van de intense uv-straling van de zon – een proces dat fotodissociatie wordt genoemd. Dit proces vernietigt de diatomaire koolstoof vóórdat deze zich ver van de kern kan verwijderen. Hierdoor kan de groene tint de staart nooit bereiken.

Delen:

Dit is een artikel van:

Alles over Sterrenkunde

Heelal en ruimtevaart

Astronomen maakten de ruimtetelescoop tot vijftien keer gevoeliger voor exoplaneten. ‘Methodologisch is dit een grote stap.’

Hoe meet je de zwaartekracht op een rots waar je nog geen halve gram weegt?

De Mars Moons eXploration (MMX)-missie zal een rover neerzetten op Phobos en ongeveer tien gram bodemmateriaal van het maantje naar de aarde terugbrengen. Met deze primeur hopen wetenschappers een van de grootste raadsels rond Mars op te lossen.

Heelal en ruimtevaart

Petfles wordt koekje

Gemodificeerde gisten kunnen plastic en landbouwafval afbreken en omzetten in ingrediënten om koekjes te maken.

Een verkeerd geïdentificeerd sterrenbeeld zou de tijdlijn voor de creatie van Vincent van Goghs iconische schilderij kunnen herzien.

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Loodzware zwarte gaten blazen spookdeeltjes als een hete adem uit over het universum. IceCube gebruikt die onzichtbare reizigers om informatie te ontfutselen uit de meest extreme omgevingen van ons heelal, die met licht ondoordringbaar blijven.

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven