Zo ziet de laatste adem van een stervende ster eruit

Zo ziet de laatste adem van een stervende ster eruit

Delen:

De Helixnevel werd in 1824 ontdekt door de Duitse astronoom Karl Harding. Het is een zogeheten planetaire nevel: een min of meer bolvormige schil van gas, uitgestoten door een ster die aan het eind van zijn leven is gekomen. De nevel staat op ongeveer 650 lichtjaar afstand in het sterrenbeeld Waterman en heeft een diameter van circa 2,5 lichtjaar.

Sterren zoals onze eigen zon zwellen aan het eind van hun leven op tot gigantische rode reuzen die hun buitenste gaslagen de ruimte in blazen. De ster zelf krimpt daarna ineen tot een kleine, hete dwerg. De energierijke straling van die witte dwergster brengt het eerder weggeblazen gas tot gloeien.

NASA

De witte dwerg in het centrum van de Helixnevel bevindt zich buiten beeld, aan de bovenzijde van de Webb-foto. De nevel ontstond ruim 10.000 jaar geleden, en dijt nog steeds uit met een snelheid van zo’n 30 kilometer per seconde. In het afkoelende gas zijn tienduizenden ‘klontjes’ gevormd waarin moleculen van waterstof en andere elementen ontstaan. In de allerkoudste delen condenseert het gas zelfs tot microscopisch kleine stofdeeltjes.

De moleculaire ‘klontjes’ – stuk voor stuk ongeveer zo groot als ons hele zonnestelsel – verdampen langzaam maar zeker onder invloed van een krachtige maar ijle wind van heet gas, afkomstig van de witte dwergster. Zo ontstaan de ‘komeetstaartjes’, die allemaal van de witte dwerg af wijzen, in een radiaal patroon.

Onze eigen zon zal over ongeveer vijf miljard jaar ook opzwellen en een planetaire nevel produceren. Het gas en stof in de resulterende uitdijende schil gaat in de verre toekomst deel uitmaken van het bouwmateriaal van nieuwe sterren en planeten. Ook de James Webb-foto van de Helixnevel toont een momentopname in die kosmische kringloop.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Hoe meet je de zwaartekracht op een rots waar je nog geen halve gram weegt?

De Mars Moons eXploration (MMX)-missie zal een rover neerzetten op Phobos en ongeveer tien gram bodemmateriaal van het maantje naar de aarde terugbrengen. Met deze primeur hopen wetenschappers een van de grootste raadsels rond Mars op te lossen.

Heelal en ruimtevaart

Petfles wordt koekje

Gemodificeerde gisten kunnen plastic en landbouwafval afbreken en omzetten in ingrediënten om koekjes te maken.

Een verkeerd geïdentificeerd sterrenbeeld zou de tijdlijn voor de creatie van Vincent van Goghs iconische schilderij kunnen herzien.

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Loodzware zwarte gaten blazen spookdeeltjes als een hete adem uit over het universum. IceCube gebruikt die onzichtbare reizigers om informatie te ontfutselen uit de meest extreme omgevingen van ons heelal, die met licht ondoordringbaar blijven.

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven