Nobelprijswinnaar James Watson, medeontdekker van dubbele helix, op 97-jarige leeftijd overleden

Nobelprijswinnaar James Watson, medeontdekker van dubbele helix, op 97-jarige leeftijd overleden

Delen:

Moleculair bioloog James Dewey Watson, wiens werk heeft bijgedragen aan het ontcijferen van de structuur van DNA, is op 6 november 2025 overleden. Hij werd 97 jaar oud.

Watson was vooral bekend om zijn bijdrage aan de ontdekking van de dubbele helixstructuur van DNA in 1953, toen hij en moleculair bioloog Francis Crick hun onderzoek publiceerden in Nature. De ontdekking toonde aan hoe genetische informatie wordt opgeslagen en gerepliceerd en luidde een nieuw tijdperk in voor de moleculaire genetica en biotechnologie.

Watson werd op 6 april 1928 in Chicago geboren. Hij ging op 15-jarige leeftijd naar de universiteit van Chicago, behaalde een diploma in dierkunde en promoveerde vervolgens in 1950 aan de Indiana University. In 1951 trad hij toe tot het Cavendish Laboratory van de Universiteit van Cambridge in het Verenigd Koninkrijk. Daar ontmoette hij Crick, met wie hij  samen aan een onderzoek naar de aard van DNA werkte.

Hun grote doorbraak was grotendeels te danken aan röntgendiffractie-gegevens die waren verzameld door chemicus Rosalind Franklin en biofysicus Maurice Wilkins aan het King's College London. Watson deelde de Nobelprijs voor Geneeskunde in 1962 met Wilkins en Crick. Franklin kreeg pas veel later erkenning voor haar bijdrage.

mRNA

Watson trad later toe tot de faculteit biologie van de universiteit van Harvard, waar zijn onderzoek zich richtte op het begrijpen van boodschapper-RNA. In 1968 werd hij benoemd tot hoofd van het Cold Spring Harbor Laboratory, dat hij hielp uitgroeien tot een toonaangevend centrum voor genetisch onderzoek.

Watson was auteur van verschillende boeken, waaronder The Double Helix en Molecular Biology of the Gene.

Zijn nalatenschap werd besmet door herhaalde racistische uitspraken waarin hij een verband legde tussen ras en intelligentie. Die uitspraken leidden in 2007 tot zijn ontslag bij Cold Spring Harbor.

Lees ook: De dubbele helix, te populair om goed te zijn?

Eerder blikten journalisten Geert De Vriese en Frank van Laeken terug op de publicatie van The Double Helix: in maart 1968 belandt Nobelprijswinnaar James D. Watson in het oog van een opmerkelijke storm. Zijn boek The Double Helix wordt een commercieel succes, maar oogst ook tegenkanting bij zijn collegae.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven