Dit was de grootste zonnevlam in elf jaar tijd

Dit was de grootste zonnevlam in elf jaar tijd

Delen:

Openingsbeeld: Dinsdagavond 14 mei nam NASA’s Solar Dynamics Observatory-satelliet een gigantische zonnevlam waar (rechts in beeld). © NASA/SDO

Een massieve zonnevlekkengroep, die astronomen aanduiden als de actieve regio 3664 (AR3664), heeft de grootste zonnevlam van de huidige zonnecyclus geproduceerd. Helaas brengt die deze keer geen noorderlicht met zich mee, denken experts.

De zonnevlam – van de klasse X8.7 – barstte afgelopen dinsdag uit en piekte op 18.51 uur. Dat meldde de dienst ruimteweer van de Amerikaanse National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), die de zonneactiviteit en de mogelijke impact op aarde monitort.

Een zonnevlek is een gebied op de oppervlakte van de zon met een sterk magnetisch veld. Het is er een stuk koeler, waardoor de vlek van buitenaf donker afsteekt. Dikwijls produceren zulke vlekken zonnevlammen: gigantische uitbarstingen van hoogenergetisch licht. Barst zo’n vlam uit in de richting van de aarde, dan bereikt haar energie ons ongeveer 8 minuten later – soms komen wat tragere deeltjes nog na.

Zonnevlekken kunnen ook plasmawolken uitspuwen: enorme wolken van geladen plasma die luttele dagen later op aarde kunnen neerslaan.

Op een gegeven moment strekte AR3664 zich zodanig groot uit over het zonsoppervlak dat het zestien keer breder was dan de aarde. Die afmetingen brengen het beruchte Carrington Event in herinnering. In 1859 brak vanaf een actieve regio op de zon een reusachtige storm uit. Carrington was de meest intense geomagnetische storm die ooit is waargenomen. Mocht ze zich vandaag voordoen, dan zou ze voor miljoenen euro’s schade kunnen aanrichten, vooral bij stroomnetten, communicatiesystemen en gps-satellieten. Gelukkig is de impact van AR3664 tot nu toe beperkt gebleven.

Op een gegeven moment strekte AR3664 zich zodanig groot uit over het zonsoppervlak dat het zestien keer breder was dan de aarde

AR3664 liet zich op vrijdag 10 mei het eerst opmerken. Rond halfzeven die avond bereikten ons zes plasmawolken die de actieve regio drie dagen daarvoor had uitgespuwd. Die nacht kon je her en der prachtig poollicht zien. De ‘schade’ was miniem: luchtvaartmaatschappijen moesten enkele vliegroutes herberekenen om regio’s met verhoogde stralingsniveaus te vermijden, operatoren van hogefrequentieradiosystemen rapporteerden storingen, net als landbouwers die tractors met precisie-gps bestuurden.

Dinsdagavond 14 mei volgde dan de massieve zonnevlam, de derde van de X-klasse in minder dan 24 uur. Net als de vorige twee kwam de vlam van AR3664. Wetenschappers denken dat ze hogefrequentieradiocommunicatie kan verstoren, maar verder wellicht geen overlast zal veroorzaken.

Zonnevlekken tijdens de piek van het Carrington Event, op 1 september 1859. Magnetische veldlijnen raakten erin verstrikt en produceerden intense zonnevlammen (op punt A) en wellicht twee coronale massa-ejecties.

Het is onzeker of op deze zonnevlam ook een plasmawolk zal volgen. En ook als die er zou komen, is het weinig waarschijnlijk dat we de komende dagen nog noorderlicht te zien krijgen. De aarde bevindt zich momenteel buiten het bereik van AR3664, waardoor een plasmawolk wellicht niet op onze planeet zal neerslaan.

Hoezo buiten bereik? Net als zowat alles in de ruimte draait de zon rond haar as. Eén volledige omwenteling neemt ongeveer een maand in beslag. Op dit moment ligt AR3664, gezien vanaf de aarde, net buiten ons gezichtsveld.

Volgens astronomen kan de actieve regio haar structuur misschien wel behouden, en staat ze over twee weken opnieuw aan deze kant van de zon.

De zonneactiviteit van de voorbije paar dagen was opmerkelijk maar niet onverwacht. Momenteel bereikt de zon het maximum van haar huidige cyclus, die zo’n elf jaar duurt. Met elke cyclus keert het magnetisch veld van de ster om.

Doe mee met #eosleeft

Met artificiële intelligentie is het eenvoudiger dan ooit om massaal misinformatie viraal te laten gaan op sociale media. Eos Wetenschap vzw wil een baken zijn voor iedereen die op zoek is naar wetenschappelijk onderbouwde journalistiek.

Dankzij de financiële steun van onze community kunnen we dit onafhankelijk blijven doen zonder beïnvloeding van politieke of commerciële spelers.

Wij verstoppen ons niet achter een paywall, omdat we geloven dat open, kwaliteitsvolle wetenschapsjournalistiek leidt tot een vrijere en betere wereld.
Wil je meer weten over de missie van Eos? Klik hier.

Deel je onze missie? Help mee om onze impact te vergroten.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven