Compostez-Moi biedt een vruchtbare kijk op het composteren van overledenen

Compostez-Moi biedt een vruchtbare kijk op het composteren van overledenen

Delen:

In België zijn er twee uitvaartmethodes mogelijk: crematie en begraving. Maar een groeiende groep mensen wil humusatie als derde optie mogelijk maken. Regisseur Gazelle Gaignaire brengt hun in beeld in Compostez-Moi. Zo werken onderzoekers van de Université de Louvain aan een proefproject met varkens. De kadavers worden ondiep begraven en bedekt met onder meer gras, bladeren en houtsnippers. Na een paar maanden zijn de lichamen omgevormd tot perfect bruikbare humus.

Het lijkt vanzelfsprekend dat zo’n ecologisch verantwoorde aanpak binnen de kortste keren gelegaliseerd wordt, en in enkele Amerikaanse staten is dat al zo. Maar de materie ligt zo gevoelig en de wetgeving is zo stug, dat het nog jaren kan duren voordat een wetswijziging er bij ons komt.

Een van de grootste voorvechters in België is Cléo Duponcheel, een Waalse begrafenisonderneemster die niets dan voordelen ziet in dit ecologische proces. Ze neemt ons mee naar het Verenigd Koninkrijk, waar Rosie Inman-Cook met veel passie een natuurkerkhof leidt waar onder elke boom een persoon begraven ligt in een bos. In Frankrijk brengt de organisatie Humo Sapiens het idee aan de man bij beleidsmakers, en het Duitse bedrijf Mein Erde werkte dan weer een tussenoplossing uit: humusatie ín de kist. Oprichter Pablo Metz is ervan overtuigd dat het procedé in zo’n gecontroleerde omgeving sneller goedgekeurd zal worden.

Gaignaire reist ook mee met Cléo Duponcheel naar Seattle, waar een congres over het thema plaatsvindt. Seattle is een voorloper op het vlak van menselijke compostering en enkele nabestaanden vertellen hoe ze troost putten uit het feit dat bloemen en planten welig tieren op een stukje grond dat verrijkt werd dankzij de vruchtbare aarde van hun geliefde.

Duponcheel is ervan overtuigd dat zij zelf, weliswaar nog een kwieke dertiger, na haar overlijden zal gecomposteerd worden.  Laten we hopen voor de humusatiegemeenschap dat het niet zó lang meer duurt.

Gazelle Gaignaire, Compostez-Moi. Te zien op 30 maart op het documentaire filmfestival Docville in Leuven. Alle info op docville.be

Delen:

Sorteren en recyclen tussen de operaties door: ziekenhuizen zetten steeds meer in op verduurzaming. Geen sinecure in een sector waar elke seconde telt. Als er mensenlevens op het spel staan, is de planeet even niet van tel.

Uit een analyse van recent gedigitaliseerde historische weergegevens – die tot voor kort alleen beschikbaar waren als handgeschreven archiefstukken – blijkt dat het hele Congobekken consistent opwarmt sinds de jaren zestig.

In onze strijd tegen klimaatverandering moeten we niet alleen minder CO₂ uitstoten, maar ook actief CO₂ uit de lucht halen. Bomen doen dat, maar ook bepaalde stenen kunnen CO₂ uit de lucht halen en in de bodem vangen.

Dat vraagt Anne-Sophie (40) zich af. Professor biomedische wetenschappen Luc Bouwens (VUB) zoekt het uit.

De oorsprong van België – en van Noordwest-Europa – is een mysterieus continentje dat ‘Avalonië’ heet. Het begint een half miljard jaar geleden vanaf de zuidpool aan een onwaarschijnlijke odyssee.

Een kaart die laat zien op welke plekken ter wereld potentieel fossielen te vinden zijn, het klinkt als de ultieme droom voor paleontologen. Maar financiering en toegankelijkheid beperken de zoektocht naar nieuwe puzzelstukjes van de geschiedenis van het leven.

Gedragsbioloog Jonas Torfs voert aan de afdeling bio-ingenieurswetenschappen van de UAntwerpen onderzoek naar het vaginale en darmmicrobioom van bonobo’s.

Nachtvlinders hebben niet bepaald het positieve imago van hun flamboyante vrienden die overdag vliegen. Onterecht. Hoog tijd om de mot van zijn mottige imago te verlossen.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven