Zeekomkommertelers herstellen zeegras in Australische Haaienbaai
- 19 november 2026
Foto: Tidal Moon
Zeegras krijgt minder aandacht dan koraalriffen, maar het herbergt ook veel biodiversiteit. Bovendien remt het de klimaatverandering door koolstof vast te houden in de zeebodem.
Zeegrasonderzoek klinkt mogelijk niet heel spannend, maar dat valt in Australië best mee. ‘Er is daar altijd de discussie of je als onderzoeker wel in het water moet gaan waar haaien of krokodillen zitten,’ vertelde de Australische Nicole Foster, nu verbonden aan het Centrum voor Geavanceerde Studies (CEAB) in Blanes, Spanje, op het Wereldcongres Mariene Biodiversiteit in Brugge.
Zelf specialiseerde ze zich dan ook in onderzoek naar het DNA dat in het water drijft, en dat ons kan vertellen welke organismen erin voorkomen zonder dat je ze moet vangen. Daarmee vergelijkt ze de biodiversiteit in gezonde zeegrasvelden met plekken waar het zeegras verdwenen is. Dat doet ze voor de wetenschap, maar ook voor de ontwikkeling van toekomstige biodiversiteitskredieten.
Die zouden bedrijven, overheden en individuen in staat moeten stellen om de biodiversiteit te helpen herstellen door kredieten aan te kopen bij wie daaraan werkt. Zo is een bedrijf gerund door inheemse Australiërs dat al jaren wilde zeekomkommers vangt in Gathaagudu, ‘Shark Bay’ in het Engels, voor de export naar Azië, waar ze vaak gegeten worden, ze nu ook zelf gaan kweken, vertelde Fosters collega Oscar Serrano (CEAB), die het lot van de baai daar al jarenlang volgt.
De volgende stap is om honderd hectare zeegras opnieuw aan te planten, nadat een hittegolf in 2011 zowat een derde van de velden beschadigde. De hoop is dat dat op termijn ook extra geld zou opleveren omdat investeerders via kredieten waarderen dat dit de biodiversiteit en de opslag van koolstof ten goede komt. Minder dan een duizendste van de zeebodem is bedekt met zeegrasvelden, maar die zijn naar schatting goed voor zo’n 10% van de nieuwe koolstofopslag in de zeebodem. Ze zijn daarnaast verantwoordelijk voor zowat een vijfde van de jaarlijkse vangst van veelgegeten vis.
Ook Europa verloor sinds eind 19de eeuw een derde van de zeegrasvelden, met een piek in de jaren 70 en 80, vooral door dodelijke ziekten, vervuiling en bouwwerken langs de kustlijn. Sinds het begin van deze eeuw gaat het weer langzaam de goede kant op en worden er op verschillende plaatsen ook zeegrasvelden heraangeplant, maar volledig herstel is helaas nog lang niet in zicht.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.


