Een kat in de buurt hebben betekent voor ongeveer een op de tien mensen: hoesten, niezen, tranende ogen en jeuk. De aandacht voor kattenallergie groeit de laatste jaren ook nog, vooral omdat huiskatten zijn geëvolueerd naar ‘altijd-thuiskatten’, en dus vaker op ons immuunsysteem werken.
We linken kattenallergie altijd aan huid en haren, maar eigenlijk zit de boosdoener in hun speeksel: het eiwit Fel d1. Omdat katten zich zo overvloedig likken, hangen ook hun huid en haren er vol van. Zo krijg je snotterende baasjes.
Amerikaanse onderzoekers van het onderzoekscentrum Indoor Biotechnologies willen het probleem bij de bron aanpakken. Zij slaagden erin om het eiwit Fel d1 via de genbewerkingstechniek crispr-cas uit te schakelen. In het vakblad The CRISPR Journal schrijven ze dat het op die manier mogelijk is om een allergievrije kat te maken – zonder schade aan het dier, vermelden ze erbij.
Tegelijk is het niet echt duidelijk welke functie het bewuste eiwit voor katten heeft. Katers hebben er meer van dan kattinnen, kleine kittens produceren het niet. Mogelijk is het dus een feromoon waarmee katten elkaar hopen aan te trekken. De onderzoekers deden hun onderzoek voorlopig enkel in een petrischaal. Nu willen ze een zogenaamde ‘knock-outkat’ ontwikkelen: een kat waarin het eiwit Fel d1 knock-out is geslagen.
Wat is het volgende? Muizen waar je niet bang voor hoeft te zijn?
Toch is hun einddoel niet het fokken van een allergievrij ras, schrijft hoofdonderzoeker Nicole Brackett in een e-mail. Zij en haar collega’s mikken eerder op een behandeling die katteneigenaren of dierenartsen periodiek kunnen toedienen om hun kat minder irriterend te maken.
Hoe dan ook ligt de weg naar genetisch gemodificeerde allergievrije katten dan open. Misschien moeten we ons dan – nog maar eens – afvragen hoe ver we willen gaan met crispr. Wat is het volgende, muizen waarvoor je niet bang hoeft te zijn?
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.