Een team verbonden aan de University of California kwam tot deze conclusie na een isotopisch onderzoek van de ogen van een aantal zoetwatervissen. Dat onthulde uiteraard niet wat die vissen in hun leven zoal gezien hadden – dat blijft nog wel even sciencefiction – maar wel wat ze in hun verschillende levensfasen gegeten hadden.
Dat is veel meer dan alleen maar voorbijgaand amusant, want bij de onderzochte vissen zaten met uitsterven bedreigde soorten, waaronder zalmen. En dus, stelt co-onderzoekleidster en maritiem biologe Rachel Johnson: ‘Dit is een veelbelovende nieuwe tool die ons kan helpen de evolutie in de voedingshabitat van zo’n soort in kaart te brengen, en zo nieuwe inzichten en middelen aan te reiken op het vlak van haar conservatie.’
Interessant, maar hoe kan een oog ons nu leren wat een vis in de loop van zijn leven heeft gegeten? En waarom die vergelijking met de ringen in een boomstam? ‘De oogballen van een vis’, legt tweede onderzoekleidster Miranda Bell Tilcock uit, ‘groeien ook in lagen, naarmate hij ouder wordt. Elke laag is een soort chemische handtekening van zijn habitat op dat moment. Inclusief zijn voedingspatroon, met het aantal en type proteïnen enzovoort. Je kunt het ook vergelijken met een ui, die je laagje voor laagje afpelt. Of beter nog: met een dagboek waarin het lichaam van de vis keurig noteert wat hij gegeten heeft en die informatie vervolgens beschikbaar houdt om ze later nog eens te bekijken en te analyseren.’
Beeld: UC Davis
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.