Je hebt het vast wel eens gezien in een film of een boek: een stoere piraat met een ooglapje, een houten been en een pratende papegaai op zijn schouder. Maar had elke piraat vroeger echt zo’n vogelvriendje?
Het begon met een boek
Het idee van een piraat met een papegaai komt eigenlijk niet uit de echte geschiedenis, maar uit een verhaal. In 1883 schreef een schrijver, Robert Louis Stevenson, het beroemde piratenboek Schateiland. Daarin zit een piratenkapitein die Long John Silver heet, en hij heeft altijd zijn pratende papegaai Captain Flint bij zich. Sinds dat boek zijn veel mensen zich piraten zo gaan voorstellen: met een haakhand, een ooglapje én een papegaai. Maar dat was dus verzonnen.
Was het dan helemaal nep?
Wel, niet helemaal. Piraten kwamen vaak in landen waar papegaaien leefden, zoals in de Caraïben of Afrika. En papegaaien zijn slimme, mooie dieren die niet veel eten nodig hebben. Dus het zou kunnen dat piraten er soms eentje meenamen als huisdier of om te verkopen, maar we hebben geen echt bewijs dat dat vaak gebeurde.
Wat hadden piraten dan wel?
In plaats van papegaaien hadden veel zeelui (en dus ook piraten) een andere vriend aan boord, namelijk een kat. Katten waren superhandig omdat ze muizen en ratten wegjaagden van het schip. Geen rondslingerende dieren betekende meer eten voor de bemanning.
Dus nee, piraten hadden niet allemaal een papegaai, maar dankzij boeken en films is die kleurrijke vogel wel een beroemde piratenvriend geworden.
Heb je nog 1001 vragen? Stel ze dan op https://www.ikhebeenvraag.be/
(Vraag beantwoord door Karl Catteeuw)
