Wetenschappers simuleren de schaduw van een zwart gat

Wetenschappers simuleren de schaduw van een zwart gat

Delen:

Op 10 april 2019 slaagden wetenschappers er voor het eerst in om met behulp van de Event Horizon Telescope (EHT) een beeld te maken van de schaduw van een zwart gat. Het resultaat stemde overeen met wat je verwacht op basis van de algemene relativiteitstheorie. Maar blijft dit zo wanneer de opvolgers van de EHT met grotere precisie kunnen kijken?

Vanuit theoretische hoek is het probleem op scherp gesteld in een publicatie¹ die eerstdaags verschijnt in Physical Review Letters. Theoretische natuurkundigen simuleerden hoe de schaduw van een zwart gat er volgens de snaartheorie moet uitzien. Meer bepaald in de uitwerking van de zogenaamde fuzzball-theorie, want snaartheorie is een huis met vele kamers. Zwarte gaten verschijnen hierin als een donzige bal, opgebouwd uit een ingewikkeld kluwen van snaartjes. Deze snaartjes nemen in snaarheorie de plaats in van deeltjes als elementaire bouwstenen van de werkelijkheid.

En wat blijkt? Meetbare eigenschappen zoals de grootte van de schaduw en de residuele gloed wijken af van wat de algemene relativiteitstheorie voorspelt. De verschillen zijn onvoldoende om de EHT als scherprechter te kunnen gebruiken, maar liggen wel binnen de verwachte meetnauwkeurigheid van de volgende generatie van dit soort telescopen.

Wanneer zou blijken dat de schaduw van een zwart gat overeenstemt met de fractale microstructuur die de fuzzball-theorie voorspelt, verlost dit de wetenschap van enkele vervelende problemen die de beschrijving van zwarte gaten volgens de relativiteitstheorie met zich meebrengt, zoals de informatieparadox of het feit dat de relativiteitstheorie zelf niet meer geldig is in de singulariteit binnenin het zwart gat.

Maar het resultaat zou ook gevolgen kunnen hebben voor ons begrip van de fundamenten van de natuurkunde. Theoretici vestigen al enkele decennia hun hoop op snaartheorie als alomvattend beschrijvingsmodel dat de onverzoenbaarheid tussen quantumtheorie en relativiteitstheorie opheft. Een geslaagde empirische test voor de fuzzball-theorie zou het vertrouwen in snaartheorie een flinke boost geven.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Astronomen maakten de ruimtetelescoop tot vijftien keer gevoeliger voor exoplaneten. ‘Methodologisch is dit een grote stap.’

Hoe meet je de zwaartekracht op een rots waar je nog geen halve gram weegt?

De Mars Moons eXploration (MMX)-missie zal een rover neerzetten op Phobos en ongeveer tien gram bodemmateriaal van het maantje naar de aarde terugbrengen. Met deze primeur hopen wetenschappers een van de grootste raadsels rond Mars op te lossen.

Heelal en ruimtevaart

Petfles wordt koekje

Gemodificeerde gisten kunnen plastic en landbouwafval afbreken en omzetten in ingrediënten om koekjes te maken.

Een verkeerd geïdentificeerd sterrenbeeld zou de tijdlijn voor de creatie van Vincent van Goghs iconische schilderij kunnen herzien.

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Loodzware zwarte gaten blazen spookdeeltjes als een hete adem uit over het universum. IceCube gebruikt die onzichtbare reizigers om informatie te ontfutselen uit de meest extreme omgevingen van ons heelal, die met licht ondoordringbaar blijven.

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven