zon

Dankzij metingen van de Europese ruimtesonde Solar Orbiter hebben astronomen de oorsprong van de zogeheten trage zonnewind weten te achterhalen.

De gigantische zonnevlekkengroep die ons nachtenlang op schitterend noorderlicht heeft getrakteerd heeft nu de grootste zonnevlam van de huidige cyclus geproduceerd.

Astronomen hebben reikhalzend uitgekeken naar de zonsverduistering die maandag in Canada, de VS en Mexico te zien was. Die kan, samen met de data van twee ruimtesondes, voor een revolutie in de zonnefysica zorgen.

Little darlin’, the smiles returning to their faces… Iedereen kent de lyrics van het prachtige Beatles-nummer Here Comes the Sun wel. En er zit een bron van waarheid in, want zonlicht is een natuurlijk antidepressivum.

Op 8 april kun je in grote delen van Mexico en de Verenigde Staten een totale zonsverduistering beleven. De gebeurtenis is een ideale gelegenheid om de corona van de zon te bestuderen, de gloeiend hete buitenste atmosfeer waaruit zonnewinden of plasmawolken ontsnappen.

Vandaag, op 6 juli, zijn we zo’n 2,5 miljoen kilometer verder verwijderd van de zon dan gemiddeld. Toch hebben we het niet kouder. 

Op de zon is momenteel een zonnevlek te zien die vier keer zo groot is als de aarde. Ze is groot genoeg om met het blote oog zichtbaar te zijn, mits je je ogen beschermt met een eclipsbril of een speciaal zonnefilter.

Krachtige uitbarstingen vanaf de zon kunnen neerslaan op aarde. Dat gebeurt vaak – en het stelt lang niet zoveel voor als sommige krantenkoppen suggereren.

Met de Artemis I lanceert NASA ook een toestel dat met zonnezeilen koers zal zetten naar een asteroïde ver in ons zonnestelsel.