kernenergie

Uranium uit kerncentrales en mijnen vervuilt waterwegen en komt in de oceaan terecht. Een studie toont hoe deze splijtstof uit water kan worden herwonnen.

In de film Nuclear Boy fabriceert een 17-jarige Nederlandse chemienerd een homemade kernreactor. Het scenario doet niet toevallig denken aan de gebeurtenissen met de Amerikaan David Hahn in de jaren 1990.

Barstende buizen of explosies, de risico’s van kernenergie zijn eigenlijk heel oud. Daardoor hebben beleidsmakers ze vaak onderschat. Nu onze centrales langer open gaan blijven, mogen we zeker niet dezelfde fout maken.

Kernfusie als energiebron ligt volgens sommige critici altijd dertig jaar in de toekomst. Snelle computermodellen die de warmteafvoer voorspellen, zijn één van de sleutels om deze toekomstmuziek ooit te laten weerklinken.

Voor kernfusie, de samensmelting van lichtere tot zwaardere deeltjes, hebben we honderdvijftig miljoen graden Celsius nodig. Dit maakt de wetenschappelijke uitdagingen gigantisch.

Wetenschappers van 's werelds grootste kernfusiefaciliteit, de National Ignition Facility (NIF) van de VS, zijn erin geslaagd een kernfusiereactie te produceren die meer energie opwekt dan verbruikt. ‘Dit was absoluut nodig voor de geloofwaardigheid van een fusie-energieprogramma.’

Elon Musk beweert dat als je zonnepanelen op de oppervlakte van een kerncentrale legt, ze doorgaans meer energie opleveren dan de kerncentrale zelf. Het is een sterke uitspraak, maar klopt ze ook?

Na de ramp in de kerncentrale van Tsjernobyl in 1986 stelden dokters in het besmette gebied veel meer gevallen van schildklierkanker vast. Voor haar masterscriptie onderzocht Hanne Vindevogel, studente farmaceutische wetenschappen aan de Universiteit Antwerpen, in welke mate de Belgen voorbereid zijn op een gelijksoortig nucleair incident.

Wolkjes deuterium moeten losgeslagen elektronen in de ITER- fusiereactor onderscheppen.