Sommige biologen noemen Posidonia oceanica de superplant van de Middellandse Zee. Het beschermt kusten tegen erosie, biedt een kraamkamer voor talloze mariene soorten en slaat veel koolstof op. Sinds de jaren 1960 krimpt het areaal. In Griekse wateren probeert men het tij te keren.
Posidonia is geen zeewier, maar een bloeiende plant die tot duizend soorten ondersteunt. ‘Met hun wortelstokken bouwen ze een dikke laag in de zeebodem waar koolstof opgesloten geraakt’, legt marien bioloog Vasilis Gerakaris (Grieks Centrum voor Marien Onderzoek) uit. Per hectare kunnen zeegrasvelden tot vijftien keer meer koolstof vastleggen dan eenzelfde oppervlakte tropisch regenwoud. Het Grieks Centrum becijferde dat Griekenland 37 procent van zijn CO2-doelstelling voor 2030 kan halen door de velden te beschermen. Maar een onverhoeds uitgeworpen anker vernietigt in seconden een ecosysteem dat eeuwen nodig had om zich te vormen.
Ook viskwekerijen hebben een zware impact. Onderzoekers van Oxford vonden op Poros schade tot bijna een kilometer van de kooien. Onder de kooien is de zeebodem een dode zone. Maar er is hoop: in 2025 verwierp de Griekse overheid een plan voor grootschalige uitbreiding op Poros. Op Kreta loopt een EU-pilootproject waarbij biologen Posidonia-scheuten planten in proefpercelen. Gerakaris experimenteert met zaden die gesimuleerde hittegolven doorstonden: ‘Het is een back-upplan. Je kan er niet op rekenen, maar met opwarmend zeewater wil ik voorbereid zijn.’ Een kloon kan tienduizenden jaren oud worden, maar herstel duurt decennia.
