In een grot in de Dominicaanse Republiek hebben paleontologen een opmerkelijke ontdekking gedaan. In holtes in fossiele dierenbeenderen troffen ze overblijfselen van kleine bijennesten aan.
Het Caribische eiland Hispaniola herbergt vele kalksteengrotten. Die worden al eeuwenlang bewoond door onder meer uilen. Dat is te zien aan resten van braakballen waarmee de bodem van de grotten vaak bezaaid liggen. In die fossiele braakballen hebben Amerikaanse en Dominicaanse paleontologen nu een bijzondere ontdekking gedaan.
Uilen jagen op kleine dieren, zoals muizen en andere knaagdieren. Braakballen bevatten dan ook vaak botjes van deze dieren. In enkele kaakbeentjes vonden de paleontologen echter sporen van nog andere dieren: bijen. Holtes waarin tanden hadden gezeten, waren opgevuld met bodemmateriaal, op een andere manier dan waarin dit gebeurt via natuurlijke sedimentatie. Resten van stuifmeel verraadden dat het kleine bijennesten waren geweest. Veel bijensoorten leven immers solitair en leggen hun eitjes in kleine holtes in hun omgeving, waarna ze die voorzien met wat stuifmeel (als voedsel voor de larven) en ze de boel dichtmaken met bijvoorbeeld zand.
Van bijen (of larven of eitjes) was geen spoor, dus het is lastig om de nestjes in de dierenbotten aan een specifieke soort toe te wijzen. Maar doordat ze verschillen van bekende nesten van solitaire bijen die vandaag op Hispaniola voorkomen, denken de onderzoekers dat het om een inmiddels uitgestorven bijensoort gaat.
De aanwezigheid van veel grotten op het eiland en de schaarste aan los bodemmateriaal in de grotten kan ervoor gezorgd hebben dat de bijen hun nestjes in de plaats van in de grond in dierenbotten maakten. Dankzij de continue aanvoer via braakballen van uilen was dat materiaal immers veelvuldig aanwezig.
