‘Me’, ‘mezelf’ en ‘ik’: taalgebruik is mogelijk een indicator van schizofrenie

‘Me’, ‘mezelf’ en ‘ik’: taalgebruik is mogelijk een indicator van schizofrenie

Delen:

‘Me’, ‘mezelf’ en ‘ik’. Mensen met schizofrenie gebruiken opvallend vaker eerste persoonsvoornaamwoorden in vergelijking met mensen zonder deze psychische aandoening. Dat blijkt uit een nieuwe grootschalige meta-analyse van tachtig jaar onderzoek. In totaal werden 13 onderzoeken met 917 deelnemers geanalyseerd. Er werd een significant verschil in taalgebruik gevonden. De auteurs stellen dat dit taalverschijnsel een mogelijke vorm van hyperreflectiviteit is. Het wordt daarnaast ook vaker gezien bij mensen met bijvoorbeeld een depressie, en zou dus een transdiagnostische marker kunnen zijn voor het bepalen van psychische stoornissen waarbij het zelfbeeld verstoord is.

Het is logisch dat mensen die zich slecht voelen minder aandacht hebben voor hun omgeving of andere mensen. Al hun energie gaat naar het omgaan met hun eigen problemen

‘Eerder is al uit verschillende andere studies gebleken dat mensen met schizofrenie vaker naar zichzelf verwijzen. Het onderwerp van hun gesprekken betreft vaker zichzelf’, aldus Iris Sommer, professor Cognitieve psychiatrie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zelf doet ze ook onderzoek naar het taalgebruik van mensen met schizofrenie. ‘Maar we gaan zelfs breder, we kijken naar mensen met psychoses en hoe hun taal anders is dan bij mensen die misschien ook aan schizofrenie lijden maar geen psychoses hebben. Het doel van ons onderzoek is om ooit digitaal te gaan monitoren. Mensen die een psychose gehad hebben, zullen wij vragen om wekelijks iets in te spreken. Ze zullen dan vragen moeten beantwoorden zoals wat ze gedaan hebben of gaan doen, bijvoorbeeld. Zo willen we kunnen voorspellen of er weer een psychose zit aan te komen en hen zo op tijd waarschuwen.’

Objectievere marker

Ook bij de mensen met psychoses zien Sommer en haar team een ander taalgebruik. ‘Zij praten ook meer over zichzelf. Daarom denk ik dat het vaker gebruiken van eerste persoonsvoornaamwoorden niet enkel specifiek bij mensen met schizofrenie voorkomt, maar dat het in het algemeen bij mensen waarbij het mentaal slechter gaat kan voorkomen. Eigenlijk is het logisch dat mensen die zich slecht voelen minder aandacht hebben voor hun omgeving of andere mensen. Al hun energie gaat immers naar het omgaan met hun eigen problemen’, verklaart Sommer.

Het analyseren van taalgebruik kan in de toekomst helpen bij het vroegtijdig opsporen van onder andere schizofrenie en psychoses, zeker als het steeds meer via kunstmatige intelligentie automatisch geanalyseerd kan worden. ‘Nu gaat dat veel sneller dan vroeger, wat het makkelijker maakt. Maar we moeten nog steeds individueel per persoon kijken, aangezien schizofrenie zich bij elke persoon anders uit. Er zijn twee stromingen in de academie, de ene die denkt dat schizofrenie echt voor een taalstoornis zorgt en de andere die denkt dat taal een van de vele domeinen is die erdoor wordt aangetast. Een psychische aandoening is heel moeilijk om te meten, in tegenstelling tot een fysieke aandoening. Welke symptomen er uit een gesprek met een patiënt komen, hangt ook erg af van de psychiater in kwestie. In die zin zou een taalanalyse een veel objectievere marker zijn die kan helpen bij de diagnostiek en monitoring van patiënten.’

Wat is het verschil tussen schizofrenie en een dissociatieve identiteitsstoornis?

Delen:

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven