evolutie

Een mens bevat zo'n 143.771 calorieën aan eetbaar weefsel, goed voor 65 maaltijden. Toch is het idee om een soortgenoot op te eten voor de meeste mensen ronduit afstotelijk. Is dat gewoon een cultureel taboe, of zit die afkeer dieper? Volgens een nieuwe studie komt de weerzin voort uit een evolutionair voordeel.

Van de vlijmscherpe kiezen van een leeuw tot de brede maalvlakken van een beer: zoogdiertanden lijken perfect aangepast aan hun dieet. Maar nieuw onderzoek toont dat die perfectie evolutionair gezien een prijs heeft.

In de Plantentuin Meise staat opnieuw een reuzenaronskelk in bloei, het resultaat van een succesvolle bestuiving zo'n negen jaar geleden. De bloei van de reuzenaronskelk is een spektakel zonder weerga. Een lijkbleke bloeikolf duwt zich uit de aarde omhoog en kan tot wel drie meter boven de grond uitsteken.

Dieren hebben, in tegenstelling tot planten, het land niet in één beweging gekoloniseerd. Dat blijkt uit grootschalig onderzoek. Ze maakten de overstap in verschillende en onderling onafhankelijke fases, gespreid over enkele honderden miljoenen jaren.

Een pantservis van zo’n 400 miljoen jaar oud uit Canada gunt ons een blik op het prille begin van de evolutie van tanden: platen in het verhemelte met daarop tandjes die in alle richtingen groeiden.

Het versteende brein van een prehistorische geleedpotige die in zee leefde, heeft veel weg van de hersenen van moderne spinnen.

Terwijl de dodo het toonbeeld was van tamheid, blonk de nauw verwante en eveneens uitgestorven solitaire uit in agressiviteit. Nederlandse onderzoekers vermoedden dat een stijgende zeespiegel aan de basis van dat verschil lag.

De mens verandert niet alleen de leefomgeving van andere soorten. We veranderen ook de diersoorten zélf.

Wanneer er gevaar dreigt, kunnen sommige kikkers zichzelf veranderen in een slijmerige brij. Die "superkracht" verhindert dat ze worden opgegeten.