sterren

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

Jelle Vandersnickt realiseerde al tijdens zijn masteronderzoek een primeur. In de ‘bevingen’ binnenin een zware, snel roterende ster vond hij bewijs voor een intern magnetisch veld. Met wiskundige technieken probeert hij nu verder door te dringen in dat soort sterren.

Astronomen hebben mogelijk de allereerste zware, hete sterren ontdekt die in het heelal zijn ontstaan, kort na de oerknal. Of liever gezegd: ze hebben de verzengende invloed van die eerste generatie sterren op hun directe omgeving gedetecteerd.

Koele wolken van moleculair gas vertonen komeetachtige staartjes op deze intrigerende foto van de James Webb Space Telescope. De opname toont een klein deel van de Helixnevel, de laatste adem van een stervende ster.

In de directe omgeving van de jonge ster Fomalhaut knallen voortdurend kleine hemellichamen op elkaar. Met de Hubble Space Telescope zijn de tijdelijke puinwolken gezien die bij dat soort botsingen ontstaan.

Geboorte en dood staan centraal in deze twee indrukwekkende foto’s, die gemaakt zijn ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van het internationale Gemini-observatorium. 

Laat drie zware reuzensterren om elkaar heen wentelen, en je krijgt een bijzonder spiraalpatroon te zien. Dat blijkt uit deze foto van het Apep-systeem, gemaakt door de James Webb-ruimtetelescoop.