Ruimte

Dat er ook rond andere sterren planeten draaien, is allang geen nieuws meer. De vondst van een ‘aardachtige’ exoplaneet – maar dan ook écht aardachtig – zou dat wel zijn. Helaas is dat met de huidige telescopen moeilijk. Maar er is beterschap op komst.

Raadselachtige rode stipjes in beelden van de James Webb-ruimtetelescoop zijn waarschijnlijk jonge superzware zwarte gaten, verborgen achter dikke cocons van gas.

De buitenste planeten van ons zonnestelsel laten zich niet in hokjes steken. Een nieuw algoritme suggereert dat hun interne structuur uit steen bestaat, en niet enkel uit ijs.

Rekenen in de ruimte biedt gemakkelijke toegang tot zonne-energie, maar heeft zijn eigen milieu-uitdagingen.

Van bemande maanreizen tot testvluchten met volledig herbruikbare raketten en de lancering van nieuwe ruimtetelescopen die de uiterste grenzen van het heelal onderzoeken: 2026 belooft een topjaar te worden voor de ruimtewetenschap.

Wetenschappers hebben, met behulp van de Webb-ruimtetelescoop, een zeldzaam soort exoplaneet waargenomen die een nogal eigenaardige samenstelling heeft. Het object, met de officiële aanduiding PSR J2322-2650b, heeft ongeveer net zoveel massa als Jupiter, maar zijn atmosfeer wordt gedomineerd door helium en koolstof – iets wat nog nooit eerder was gezien. 

In slechts enkele uren tijd produceerde het zwarte gat hevige winden van 60.000 kilometer per seconde. 

Geboorte en dood staan centraal in deze twee indrukwekkende foto’s, die gemaakt zijn ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van het internationale Gemini-observatorium. 

Voor het eerst zijn elektrische ontladingen, veroorzaakt door stofhozen en stofstormen, op Mars waargenomen. 

Als er Europeanen naar de maan gaan – wellicht pas in het volgende decennium – kunnen ze hun extra bagage vooruitsturen. De ESA wil tegen 2030 immers een eigen maanlander voor vrachttransport hebben.

Nog nooit waren wetenschappers erin geslaagd om complete sterrenstelsels zoals de Melkweg te modelleren met behoud van een hoge resolutie op ster-niveau. Tot nu.

Volgens een nieuwe studie zou de uitdijing van het heelal aan het vertragen zijn in plaats van steeds sneller te gaan, zoals tot nu toe werd aangenomen. 

Ergens in het midden van deze intrigerende illustratie bevindt zich de zon. De afbeelding is een still uit een bijzondere animatiefilm die in september gepubliceerd werd door de Europese ruimtevaartorganisatie ESA.

Een menselijke toerist zou er niet snel aan beginnen: een reis van ruim tien jaar voor een bezoek aan een elf meter groot rotsblok. De Japanse ruimtesonde Hayabusa 2 is echter al een paar jaar onderweg. In de zomer van 2031 moet hij aankomen bij de piepkleine planetoïde 1998 KY₂₆.

Een duur en ambitieus plan voor interstellaire reizen is stilletjes verdwenen.

Astronomen hebben een enorme ‘groeispurt’ geconstateerd bij een solitaire planeet.